Տեր-Պետրոսյանը փորձեց շղարշել կամ մեղմել իր՝ ժամանակին արած քաղաքագիտական վերլուծության իմպլեմենտացիայի լիակատար ֆիասկոն

168.am-ի զրուցակիցն է ՀՀ ԱԺ նախկին փոխխոսնակ, նախկին քաղբանտարկյալ, ՀՀՇ կուսակցության վարչության անդամ Կարապետ Ռուբինյանը:
- Պարոն Ռուբինյան, վստահ եմ` հետևում եք հայաստանյան ներքաղաքական զարգացումներին, որոնք հաջորդեցին ՀՀԿ խորհրդի նիստում Սերժ Սարգսյանի ելույթին: Հռետորաբանական «փոխհրաձգություն» սկսվեց ՀՀԿ-ի և ԲՀԿ-ի միջև, երկու օրում այն հարթվեց, Գագիկ Ծառուկյանը հայտարարություն տարածեց` տեղեկացնելով, որ չի ցանկանում լարել ներքաղաքական կյանքը, չեղարկվեց փետրվարի 20-ի հանրահավաքը: Ըստ Ձեզ` ի՞նչ փորձեց անել Սերժ Սարգսյանը, և ի՞նչն էր նրա բարկության պատճառը:
- Իր շուրջը պար բռնած հացկատակների քծնանքից արբեցած, Ռոբերտ Քոչարյանի և Լևոն Տեր-Պետրոսյանի կողմից պարբերաբար քաջալերվող և սեփական անիրատեսական հավակնությունների ձեռքը կրակն ընկած Գագիկ Ծառուկյանն արդեն իրական խոչընդոտ էր դարձել Սերժ Սարգսյանի՝ Սահմանադրությունը փոխելու ծրագրերի համար: Իր գործունեության բոլոր ոլորտներում տապալված Սերժ Սարգսյանն արդեն մեկ անգամ հետաձգել էր իր հռչակած բարեփոխումների մեկնարկը և սահմանել էր նոր ժամկետ, որը նորից երկարաձգելը կդիտվեր՝ որպես նոր նահանջ ու հերթական տապալում: Ակնհայտ է, որ իշխող հանցախումբն առաջին հերթին՝ իր և ոչ հասարակության շահերն է հետապնդում նախատեսվող «բարեփոխումներում»: Բայց այդ փոփոխությունների գործընթացը նաև թույլ կտա Սերժ Սարգսյանին ինչ-որ կառուցողական գործ անելու պատրանք ստեղծելու ու անհերքելի ձախողումների մի մասի մեղքն էլ ներկա «անկատար» սահմանադրության վրա բարդելու: Սա է, ըստ իս, այն խորապատկերը, որի ֆոնին ծավալվեցին իրադարձությունները: Այն, ինչն ի ցույց դրվեց հասարակությանը, Հանրապետական ոհմակի նիստի տեսքով զարհուրելի ու զզվելի էր, իսկ դրան հաջորդած կտրուկ ու նպատակասլաց պատժամիջոցները պետական ահաբեկչություն էին և ուրիշ ոչինչ: Արդյունքը կանխատեսելի էր: Վաղուց և բոլորի համար պարզ էր, որ Ծառուկյանն իր անցյալով ու ներկայով շատ հեշտ բամփվող ֆիգուր է, բայց կապիտուլյացիայի կայծակնային արագությունը զարմացրեց բոլորին:
- Չհաստատված տեղեկություններ են տարածվում ԶԼՄ-ներով այն մասին, որ Ծառուկյանը դուրս կգա ակտիվ քաղաքականությունից, և ԲՀԿ ղեկավարի գործը կստանձնի քաղաքական դեմք: Ինչպիսի՞ ճակատագիր եք տեսնում «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության համար այսուհետ, եթե Գագիկ Ծառուկյանը լքի կուսակցությունը կամ դուրս գա ակտիվ գործունեության դաշտից:
- Ծառուկյանն անձնատուր է եղել և կանի այն, ինչն իրենից պահանջել է կամ կպահանջի Սերժ Սարգսյանը: ԲՀԿ-ի ճակատագիրն ինձ չի հուզում: Պարկեշտ մարդը, ազնիվ քաղաքական գործիչը երբեք չի համաձայնի այնտեղ հավաքված կոնտինգենտի հետ գործ ունենալ, իսկ կոնտինգենտն էլ, իր հերթին, նշված որակի գործչի կարիք չունի, նրանց մի նոր փողի քսակ է պետք՝ շուրջը նոր շուրջպար բռնելու համար:
- Պարոն Ռուբինյան, ՀՀ առաջին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը, ով բուրժուադեմոկրատական հեղափոխության գաղափարը Հայաստանում բարձրացնողն էր, օրերս հոդված հրապարակեց «Սրտիս պարտք»-ը վերնագրով, որում նա փորձեց արդարացնել, իսկ որոշ փորձագետների որակմամբ՝ «պաշտպանել» Ծառուկյանի գործողությունները: Ինչո՞վ եք բացատրում Ծառուկյանին ամեն կերպ արդարացնելու՝ Տեր-Պետրոսյանի մղումը, թեև հոդվածում առաջին նախագահը մատնանշել էր նաև Ծառուկյանի սխալները` մեղքը բարդելով նրա խառնակիչ կուսակցականների վրա:
- Անշուշտ, լսած կլինեք Կիպրոսի առասպելական թագավոր Պիգմալիոնի պատմությունը, ով սիրահարվեց իր իսկ կերտած փղոսկրյա արձանին: Գագիկ Ծառուկյանի, որպես հայկական Իվանիշվիլու կամ հայոց բուրժուա-դեմոկրատիայի առաջնորդի առասպելական կերպարի ստեղծողն իր «սրտի պարտքն» է վերադարձրել: Գուցե իսկապես սերը կույր է, բայց ավելի շատ հակված եմ կարծելու, որ այդ հրապարակումով պարոն Տեր-Պետրոսյանը փորձում է շղարշել կամ մեղմել իր ժամանակին արված քաղաքագիտական վերլուծության իմպլեմենտացիայի լիակատար ֆիասկոն:
- Երեկ ԱԺ քառօրյան բոյկոտեց ԲՀԿ խմբակցությունը, ՀԱԿ պատգամավորները բարձրացնում են ԲՀԿ-ի նկատմամբ ճնշումները քննարկման առարկա դարձնելու հարցը, Նիկոլ Փաշինյանը` Սերժ Սարգսյանի պաշտոնանկության հարցը: Այս իրավիճակը կարելի՞ է որակել քաղաքական ճգնաժամ:
- Քաղաքական ճգնաժամ կա, այն նոր չի առաջացել, երկիրը նոր չի սկսել ամայանալ, իշխանության ղեկին նոր չի տիրացել ընչաքաղց տգետների ոհմակը: Վերջին սրընթաց իրադարձությունները որոշ չափով սրել են իրավիճակը, հերթական անգամ բացահայտվել է վարչախմբի հանցավոր էությունը: Բայց, ցավոք, նաև հերթական անգամ բացահայտվել է, որ ժողովրդի իրական շահերին տեր կանգնող, անձնուրաց, առաջադիմական, գործունակ ընդդիմություն դեռ չունենք: Սաղմերը կան, տեսանելի են, հուսանք, որ մանուկը կծնվի:
- ՀՀ երկրորդ նախագահը ևս անդրադարձավ զարգացումներին՝ ասելով, թե ռեպրեսիաները, ճնշումները ԲՀԿ-ի համար անընդունելի են, այնինչ մի շարք փորձագետներ կարծում էին` երկրորդ նախագահը խոսելու է քաղաքականություն վերադառնալու իր որոշման մասին: Ըստ Ձեզ` եթե երկրորդ նախագահը չի ցանկանում վերադառնալ քաղաքականություն, ինչո՞ւ է անընդհատ հիշեցնում իր մասին, և նրա վերադարձը որքանո՞վ է հնարավոր:
- 2-րդն, անշուշտ, հարմար պահ առաջանալու դեպքում ցանկանում է վերադառնալ, բայց ոչ թե քաղաքականություն, այլ իշխանության, թե չէ 2rd.am կայք չէր բացի, իր գովազդի համար կլորիկ գումարներ չէր ծախսի: Կա նաև այլ հանգամանք: Իշխանության վերադառնալու հույսերը չարդարանալու դեպքում էլ նա պետք է լուծի իր համար կենսական նշանակություն ունեցող խնդիր՝ չթողնի հանկարծ իշխանության գա մեկը, ով կարող է իր թալանածը հետ վերադարձնելու հարց արծարծել և կատարած հանցանքների համար պատասխանատվության կանչել:
- Մարտի 1-ին ՀԱԿ-ը կազմակերպելու է ամենամյա հանրահավաք-հանդիպումը՝ հարգելու Մարտի 1-ի զոհերի հիշատակը, սակայն այս տարի հանրահավաքն այլ նշանակություն կունենա, քանի որ սա, ըստ էության, փետրվարի 20-ի չկայացած հանրահավաքի փոխարեն է անցկացվելու, և ըստ ՀԱԿ-ի՝ ժողովուրդն արդեն համախմբված է և պատրաստ պայքարի: Ի՞նչ սպասել գալիք հանրահավաքից, երբ ակնհայտ է, որ մինչ այս ՀԱԿ-ն իր գործողությունները պայմանավորում էր ԲՀԿ-ով, իսկ ԲՀԿ-ն այդ հանրահավաքին, ամենայն հավանականությամբ, չի մասնակցի:
- Այն, որ կեղեքված ու ռեժիմից զզված ժողովուրդը միշտ պատրաստ է պայքարի, ապացուցվել է բազմիցս: Կարծում եմ, որ չնայած ներկայում տիրող հուսախաբությանը և հանրահավաք կազմակերպելու ծառուկյանական մեթոդների հավանական բացակայությանը, մարտի մեկի հանրահավաքը մարդաշատ կլինի: Անմեղ զոհերի հիշատակը հարգելու մոտիվացիան կա, երկարատև ընդմիջման հանգամանքը կա, ստեղծված իրավիճակի մասին տեղեկատվություն ստանալու պահանջը կա: Մնում է տեսնենք, թե կազմակերպիչներն ի՞նչ նոր խոսք ունեն ասելու ժողովրդին, արե՞լ են, արդյոք, անհրաժեշտ հետևություններ նախկին սխալներից: Այս առումով առայժմ հուսադրող փոփոխություններ չեմ տեսնում:

http://168.am/2015/02/24/460371.html

Կիրակնօրյա խորաթա

Ապակե պատերով տան մեջ քար չեն նետում: Սերժը նետեց: Նա այնքան դոդ չի, որ ծանրութեթեւ արած չլիներ հետեւանքները, ուրեմն գիտակցված՝ այլ ելք չունենալով է այդպես վարվել: Հարց է ծագում. ինչո՞ւ ընտրեց հրապարակային ու քաղաքական առճակատման ուղին: Չէ որ կարող էր գործել տակից՝ այնպես ինչպես, օրինակ, Խաչատուր Սուքիասյանին (Գրզո) տնտեսապես հետապնդելիս: Ոմանք ասում են բեմականացում է, ոչ իշխանականին իրական ընդդիմության թագը փոխանցելու միջոց: Համամիտ չեմ: Դրան կարելի կլիներ հասնել շատ ավելի հեշտ ճանապարհով՝ ԲՀԿ-ի առաջնորդի մեկ-երկու սուր հայտարարությունների միջոցով:

Կարծում եմ, Գագոն, իր ԲՀԿ-ով ու իր մեջքը պահող Ռոբի եւ Լեւոնի back office-ներով, իրական խոչընդոտ էր դարձել Սերժի սահմանադրափոփոխ ծրագրերի համար: Միայն հարկային-մաքսային հարձակումը, ներսում եւ դրսում լավ դիվերսիֆիկացված ու խնամիյով խնայված ու խնամված մուլտիկոնցեռնի վրա բավարար արդյունավետություն չէր ապահովի: Խնդիր է դրված քաղաքական հարթության մեջ մեկնդմիշտ ջախջախել խոչընդոտողներին եւ մաքրել դաշտը մինչեւ սահմանադրական փոփոխությունների բուն գործընթացը սկսելը:

Հիմա արդեն բոլորը տեսան, որ խնամին հրապարակավ ձեռ քաշեց խնամուց ու կողմ է նրան «բամփելուն»: Օլիմպոսից վայր նետելու հայտարարված քայլերը արդեն սկսված են եւ կիրականացվեն անվարան ու արագ: Բայց օրվա հերոսի վերաբերյալ արտառոց ու սհմռկեցուցիչ փաստերի հրապարակումը կհետաձգեն մինչեւ այն պահը երբ մեյդան կգա ու հրապարակավ մեջքին կկանգնի խեղդվողի օրթախը՝ Ռոբը:

Նախագահի պաշտոնի վերացումը իրենց վարդագույն իղձերի ավարտը համարող եռյակ-քառյակի լիդեռները հակաքայլեր, իհարկե, կձեռնարկեն, բայց խնդիրն այն է, որ այս գզվրտոցի բոլոր, Սերժի խոսքերով ասած, հիմնական քաղաքական դերակատարները Կրեմլի դռանը կապած շներ են, որոնք, տիրոջ Ուկրաինայում զբաղված լինելու առիթով, մի դռան շան պես յոլա չեն ուզում գնալ:

Կշահի՞, արդյոք, այս գզվրտոցից երրորդ՝ իրական ժողովրդավարական արժեքներին դավանող եւ հայաստանակենտրոն մտածելակերպ ունեցող միավորված ընդդիմությունը: Կշահեր՝ եթե լիներ այդպիսինը:

«Կարեւորի մասին». հարցազրույց Կարապետ Ռուբինյանի հետ

Իշխանության լռությունն ու անգործությունը լարվածության պատճառ

Հարթակ հաղորդաշարի հյուրի՝ ԱԺ նախկին փոխխոսնակ Կարապետ Ռուբինյանի հետ քննարկել ենք Գյումրիի սպանդից հետո տեղի ունեցած բողոքի ակցիաների, ոստիկանության գործողությունների ու ոճրագործության քաղաքական հետևանքների խնդիրը: Կարապետ Ռուբինյանը մեկն է այն երկու տասնյակ քաղաքացիներից, ովքեր հունվարի 15-ին բերման են ենթարկվել Ազատության հրապարակի խաղաղ ցույցի ժամանակ:

http://www.lragir.am/index/arm/0/debate/view/109180

Անցնող տարվա ամենադրական եւ ամենաբացասական երեւույթները

Karapet-Rubinyan-2-2Երկրային կյանքը օրերի, ամիսների ու տարիների տրոհելը պայմանականություն է` զուտ արեւի նկատմամբ մեր երկրագնդի մշտապես փոփոխվող դիրքով պայմանավորված: Իրականում կյանքն անընդհատ է, եւ այդ տրոհումներն ընդամենը օգնում են մեզ պլանավորել հետագա անելիքներն ու ամփոփել նախկինում արվածը: Տարեմուտի ամփոփումներն են առանձնապես տարածված, ուստի դա եմ հիմա անելու: Ավելի ճիշտ՝ կփորձեմ անդրադառնալ անցնող տարվա երկու, ըստ իս, ամենադրական եւ ամենաբացասական երեւույթներին:
Չգիտեմ, կպահպանվի ամբողջ տարվա կտրվածքով առաջին 9 ամիսներին մեր երկրում արձանագրված ծնելիության աճը, բայց որ դա 2014-ին հասարակական կյանքում ինձ ուրախացրած ամենանշանակալի երեւույթն է` փաստ է: Մասնագետ չեմ, որպեսզի վերլուծեմ երեւույթի խորքային պատճառները, իսկ եղածը օրվա հացկատակ իշխանությունների հմուտ կառավարման արդյունք համարելու համար պետք է առնվազն Շարմազանով լինեի: Այս հարցում շատ մեծ նշանակություն ունեն երիտասարդ զույգերի` միջավայրով պայմանավորված պատկերացումներն ու ստերեոտիպերը` ընտանիքում երեխաների քանակի վերաբերյալ: Ուստի, սիրելի հայրենակիցներ, երիտասարդ զույգերի պապիկ-տատիկներ ու ծնողներ-բարեկամներ, օգտվելով դրական տեղաշարժի միտումներից՝ եկեք գալիք տարում համատեղ ուժերով, խրատներով ու հորդորներով փորձենք փոխել 1-2 երեխայով բավարարվելու` մեզանում ձեւավորված ազգակործան ստերեոտիպը: Ցավում եմ, որ համարժեք արձագանք չգտավ Հայոց մեծ եղեռնի հարյուրամյակի տարում մեկական հավելյալ զավակ ունենալու` հայ ընտանիքներին ուղղված գործարար Խաչատուր Սուքիասյանի ամիսներ առաջ արված կոչը: Բայց դեռ ուշ չէ, եւ միանգամայն հնարավոր է գալիք տարում հայրենասիրական շարժման վերածել հարգարժան գործարարի կոչը: Լավ կլիներ հենց Սուքիասյանը նախաձեռներ նույնանուն հիմնադրամի ստեղծումը եւ, ընդգրկելով այլ գործարարների ու գաղափարի նվիրյալների, առաջ տաներ գործը:
Առիթն օգտագործելով եւ որպես վերը ասածներիս ամրապնդում՝ թույլ տվեք զեկուցել, որ անցնող տարում 57 տարեկանում երրորդ երեխան ունեցա` վերջապես փակելով առնվազն 3 երեխա ունենալու իմ քաղաքացիական պարտքը երկրիս առջեւ ու պարգեւելով ինձ նաեւ աղջիկ ունենալու անսահման բերկրանքը: Ինչպես ասում են, տարոսը ձեզ:
Իսկ հիմա բացասականի մասին: Դժվար է ընտրելն ու ամենաբացասականն առանձնացնելը: Այսօրվա բոլոր հայտնի բացասական երեւույթները` երկրի ամայացումն ու ինքնիշխանության մսխումը, տնտեսական կոլապսը, ահագնացող աղքատացումը, իշխանության եւ համակարգային ընդդիմության մտավոր դեգրադացիան, սրանք բոլորը, իրենց փոխկապակցվածությամբ հանդերձ, հետեւանքներ են: Բուն պատճառը հայտնի է` Սերժ Սարգսյանը, մեր թողտվությամբ, յուրացրել է իշխանությունը երկրում եւ իր կրթական ու մտավոր մակարդակին հարիր ձեւավորել է առաջընթացի ոչ մի հույս չներշնչող մի ռեժիմ, որի համար օրինականությունը, ժողովրդավարությունը, սոցիալական արդարությունը ոչ միայն արժեքներ չեն, այլեւ իրենց անմիտ, բայց ցոփ ու շվայտ կյանքին անմիջականորեն սպառնացող վտանգներ:
Ուստի ինձ համար 2014-ի ամենաբացասական երեւույթը Սերժ Սարգսյանն է, որից 2015-ին բարի ազատում եմ մաղթում մեզ բոլորիս:
Մաղթում եմ նաեւ, որ Նոր տարում նոր, երիտասարդ, կրթված, Սովետի փտած կաղապարներով չբեռնված, աշխարհին հպարտությամբ ներկայացող ու նրա հետ հավասարի վստահությամբ խոսող, անշուշտ՝ բազմազավակ ու հայրենիքին նվիրված անհատներ դուրս գան մեր երկրի քաղաքական թատերաբեմ ու միավորվելով՝ վերջապես դուրս բերեն մեզ այս ճահճից:
Շնորհավոր գալիք Նոր տարին:
ԿԱՐԱՊԵՏ ՌՈՒԲԻՆՅԱՆ
«Առավոտ» օրաթերթ 24.12.2014

Ամբողջական հոդվածը կարող եք կարդալ այս հասցեով՝ http://www.aravot.am/2014/12/25/527893/

© 1998 – 2014 Առավոտ – Լուրեր Հայաստանից

Realpolitik հաղորդաշարի հյուրն է ՀՀՇ վարչության անդամ Կարապետ Ռուբինյանը

«Դեմ առ դեմ»` Կարապետ Ռուբինյան եւ Մանվել Բադեյան

Լավ կլիներ, որ մեր վետերանները չներքաշվեին քաղաքականության մեջ

Այլ պետական հոգածության ներքո վայելեին իրենց վաստակած փառքն ու հանգիստը
Օտոլարինգոլոգի եւ կինոլոգի դափնիներին հավակնող ՀՀ ոստիկանության զորքերի հրամանատար Լեւոն Երանոսյանին ծանոթ չեմ, ուստի չեմ կարող դատել նրա` շան ձագերի նմանությամբ մարդու ականջները կտրելու ունակությունների մասին: Մեր մեջ ասած՝ Սերժ Սարգսյանի եւ ոստիկանության պետի բարեկամական նկատողությանն արժանացած սույն «ազգային գեներալի»՝ մամուլում հրապարակված հոխորտանքն էլ, ավելի շուտ, պրակտոլոգիայի ոլորտից էր: Գերագույն գլխավոր հրամանատարի «թասիբին մեռածի» իր պայծառ կերպարն ամբողջացավ Արցախի ազատագրված տարածքների անտառային պաշարները եւ ոռոգման համակարգերը թալանելու, ինչպես նաեւ ներկայում տարբեր բիզնեսների մեջ ներքաշված լինելու մասին մամուլում հրապարակված տեղեկություններով: Բա հենց այդպիսին պետք է լինի Սարգսյանի ռեժիմում կարեւոր տեղ զբաղեցնող պաշտոնյան:
Ի տարբերություն Երանոսյանի՝ ոչ շատ լավ, բայց ճանաչում եմ «Արաբոյի» Մանվելին ու Ապարանի ջոկատի հրամանատար Ռազմիկին: Ճանաչում եւ հարգում եմ նրանց անցած ռազմական ուղին ու Սարգսյանի հանցավոր ռեժիմի հետ չհաշտվելու, դեմն անձնուրացորեն պայքարելու նրանց երեկվա ու այսօրվա կեցվածքը:
Հրազդանի ձորի ռեստորաններից մեկում այս երկու` հակադիր բեւեռներից եկող կերպարների հանդիպման տխուր վերջաբանն ավելորդ անգամ ապացուցում է, որ «զենքի եղբայրությանը» վաղուց, գուցե 1999-ի Հոկտեմբերի 27-ից ի վեր, եկել է փոխարինելու շահերի բախումը: Այնպես որ՝ սին են կռված տղերքի լիակատար համախմբման մասին երազանքները: Տրոհումն ըստ քաղաքական ճամբարների կամ ըստ անձնական ու պետական շահեր հետապնդողների անխուսափելի է:
Լավ կլիներ, իհարկե, որ մեր վետերանները` որպես կվազիուժային ենթահանրույթ, ընդհանրապես չներքաշվեին քաղաքականության մեջ ու պետական հոգածության ներքո վայելեին իրենց վաստակած փառքն ու հանգիստը: Սակայն հայտնի է, որ երկրապահներին քաղաքականության մեջ ներքաշելու ավանդույթը նույնպես տասնամյակների պատմություն ունի:
Պարզ է, որ մի փոր հաց ուտելու համար չէին հանդիպել փոխոստիկանապետն ու «եռյակին» համակրող ազատամարտիկների նորաստեղծ միության երկու ակտիվիստները: Եթե դիտարկենք աղմուկ հանած այդ ռեստորանային միջադեպը ոչ թե Սերժ Սարգսյանի չեղած պատիվը վիրավորելու ու մյուս կողմից՝ բռնություն կիրառելով պաշտպանելու տեսանկյունից, այլ «եռյակ»-իշխանություն հակամարտության ծավալման տրամաբանությամբ, ապա շատ ավելի լավատես կլինեի, եթե իմանայի, որ Ռազմիկն ու Մանվելն են նախաձեռնել հանդիպումը, որպեսզի ինչ-ինչ ձեւերով կամ երաշխիքներ տալով փորձեին դեպի համաժողովրդական պայքարի կողմ քաշել թալանչի գեներալին կամ գոնե ապահովեին նրա` որպես ներքին զորքերի հրամանատարի չեզոքությունը: Ցավոք, ըստ վկայությունների, գործ ունենք հակառակի հետ` գեներալն է փորձել չեզոքացնել ռեժիմի դեմ պայքարողներին, ինչն ամենեւին չի վկայում «համաժողովրդական պայքարի» արդյունավետ ընթացքի ու նախաձեռնողականության մասին:
Ի դեպ, ռեժիմի դեմ իրական պայքարի տեսանկյունից շատ ավելի իրատեսական ու արդյունավետ է թվում ոչ թե ռեժիմի բութ մահակ հանդիսացող ուժային կառույցների ղեկավարների վրա աշխատելը, այլ միջին ու շարքային անձնակազմի հետ տարվող աշխատանքն ու քարոզչությունը: Ռեժիմի ուժային բարձրագույն ղեկավարներին դժվար եւ անիրատեսական է նոր պաշտոններ ստանալու հեռանկարով գայթակղելը:
Հեղափոխական ժամանակներում թալանածի ու դիրքի պահպանության երաշխիքներ տալն իսկ առանձնապես վստահություն չի ներշնչի, եթե, իհարկե, խոսքը չի գնում թալանչիների նոր դաստայով, այլ ռեժիմ ձեւավորելու մասին: Իսկ միջին օղակներն ու շարքային անձնակազմը շատ ավելի մոտ են ժողովրդին, եթե հենց ժողովուրդը չեն: Նրանց, որ ամենօրյա վկաներն են իրենց ղեկավարների արած ապօրինությունների ու թալանի, հասկացնելը, որ չի կարելի կրակել սեփական ժողովրդի վրա, որ X ժամին պետք է պարզապես հրաժարվել վերադասների հանցավոր հրամանները կատարելուց, շատ ավելի հեշտ է:
ԿԱՐԱՊԵՏ ՌՈՒԲԻՆՅԱՆ
«Առավոտ» օրաթերթ 17.12.2014

Ամբողջական հոդվածը կարող եք կարդալ այս հասցեով՝ http://www.aravot.am/2014/12/18/525851/

© 1998 – 2014 Առավոտ – Լուրեր Հայաստանից

Հայաստանը կամովի՞ն է անդամակցում Եվրասիական միությանը

Իշխանական ու արդեն, կարելի է ասել, ոչ իշխանական, բայց թունդ պրոիշխանական խորհրդարանական ուժերը գալիս են ամրապնդելու այդ սուտը
Դեռեւս 2012 թվականի դեկտեմբերին ԱՄՆ այն ժամանակվա պետքարտուղար Հիլարի Քլինթոնը Դուբլինում կայացած իր մամուլի ասուլիսի ժամանակ բաց տեքստով հայտարարեց, որ Միացյալ Նահանգները փորձում է թույլ չտալ Ռուսաստանին տնտեսական ինտեգրացիայի քողի ներքո նոր վարկածով Խորհրդային Միություն ստեղծել: «Հիմա քայլեր են ձեռնարկվում տարածաշրջանի վերախորհրդայնացման ուղղությամբ: Անվանումը այլ կլինի՝ Մաքսային միություն, Եվրասիական միություն կամ նման մի այլ բան: Բայց եկեք չխաբվենք: Մենք գիտենք՝ որն է դրա նպատակը, եւ փորձում ենք գտնել գործուն միջոցներ այդ բանը կանխելու կամ դանդաղեցնելու համար»:
Թարգմանությունն իմն է եւ կարող է խիստ աուտենտիկ չլինել, բայց իմաստը հստակ է՝ Միացյալ Նահանգները զգուշացրեց Ռուսաստանին եւ մնացյալ աշխարհին, որ տեղյակ է պարոն Պուտինի իրական մտադրությունների մասին, ու հայտնեց, որ ձգտելու է արգելափակել դրանց իրագործումը:
Գտա՞վ, արդյոք, պարոն Օբամայի վարչակազմը իր փնտրած գործուն միջոցները: Դատելով այն բանից, թե ինչ աջակցություն ստացան, ավելի ճիշտ՝ չստացան հայաստանյան ժողովրդավարական ու անկախական ուժերը ԱՄՆ-ից, կամ ինչպես արձագանքեց Օբամայի վարչակազմը հերթական անգամ խայտառակ խախտումներով անցած ու կեղծված մեր ընտրություններին՝ ոչ: Ռուսաստանի լիակատար խամաճիկ դարձած Հայաստանի այսօրվա տխուր վիճակից դատելով էլ՝ ոչ: Գումարեք սրան Ղրղըզստանի «Մանաս» օդուժի բազայից ՆԱՏՕ-ի հեռանալը, Վրաստանում ամերիկացիների լավագույն բարեկամ Սաակաշվիլիի նկատմամբ հետապնդումները:
Թվում է՝ հետխորհրդային երկրներին ներգրավող Արեւելյան գործընկերության եւ եվրաասոցացման սահուն գործընթացները բարեհոգի թմբիրի մեջ էին պահում ամերիկացիներին: Արդյունքում, ըստ էության, ԱՄՆ-ը ոչինչ չուներ հակադրելու Պուտինի կոպիտ ճնշման տակ Սարգսյանի ու Յանուկովիչի՝ Եվրաասոցացումից վերջին պահին «թռնելուն»: Եթե չլիներ Յանուկովիչի կոռումպացված իշխանության դեմ ուկրաինացի հայրենասերների ապստամբությունը եւ հերոսական պայքարը, ԱՄՆ-ին ոչինչ չէր մնա անելու՝ բացի կատարվածի հետ համակերպվելուց, ինչպես համակերպվեց մեր դեպքում: Իսկ ահա դեպքերի հետագա զարգացումը՝ Ռուսաստանի կողմից Ղրիմի բռնազավթումն ու ներխուժումն Արեւելյան Ուկրաինա, հնարավորություն տվեցին Միացյալ Նահանգներին լիովին իրականացնելու խոստացվածը: ԱՄՆ-ի եւ նրա գլխավորած քաղաքակիրթ ու զարգացած երկրների լայն կոալիցիան գործուն պատժամիջոցների է ենթարկել Ուկրաինայի արեւելքում կրակն ընկած պուտինյան ռեժիմին: Միացյալ Նահանգները իր պաշտպանության տակ է վերցրել Եվրաասոցացման պայմանագրեր ստորագրած Ուկրաինային, Վրաստանին եւ Մոլդովային՝ հայտարարելով նրանց իր դաշնակիցները: Արդյունքում խորը տնտեսական ճգնաժամում հայտնված Ռուսաստանը ոչ միայն զրկվելու է հարեւան երկրներին ահաբեկելու ու իր հետադիմական օբոզին բռնակցելու հնարավորությունից, այլեւ մեծ պրոբլեմների առջեւ է կանգնել արդեն իսկ օբոզին կցված Բելառուսի եւ Ղազախստանի հետ հարաբերություններում:
Այլ է վիճակը Հայաստանում: Սերժ Սարգսյանը, չնայած ակնհայտ իրողությանը, գերի ընկած վերջին բոլշեւիկի համառությամբ պնդում է, թե Հայաստանը կամովին է անդամակցում Եվրասիական միությանը: Խորհրդարանում միությանը անդամակցելուն միահամուռ կողմ քվեարկած մեր իշխանական ու արդեն, կարելի է ասել, ոչ իշխանական, բայց թունդ պրոիշխանական խորհրդարանական ուժերը գալիս են ամրապնդելու այդ սուտը՝ զրկելով Հայաստանին աշխարհի հզորագույն երկրների կողմից պաշտպանության նույնիսկ տեսական հնարավորությունից, կամովին դարձնելով երկիրը նույն այդ հզորագույն երկրների՝ ամենեւին ոչ իրեն ուղղված պատժամիջոցների թիրախ: ՀՀԿ, ԲՀԿ, ՀԱԿ, ՀՅԴ, ՕԵԿ ալյանսը Ազգային ժողովում իր ամոթալի քվեարկությամբ վերջակետ դրեց պուտինյան մեռելածին միությանը Հայաստանի անդամակցության շրջելի-անշրջելի լինելու ներհայաստանյան բանավեճին: Սակայն միջազգային ձեւաչափով նույն բանավեճը շարունակվելու է, պարզապես դա արդեն մեզ հետ կապ չի ունենա, խնդիրը լուծվելու է առանց մեզ, մենք դրան հետեւելու ենք ռուսական քրջոտ օբոզի միջից՝ ըմբոշխնելով գահավիժման բերկրանքը:
ԿԱՐԱՊԵՏ ՌՈՒԲԻՆՅԱՆ «Առավոտ» օրաթերթ 10.12.2014Ամբողջական հոդվածը կարող եք կարդալ այս հասցեով՝ http://www.aravot.am/2014/12/11/523606/

© 1998 – 2014 Առավոտ – Լուրեր Հայաստանից

Արցախի անկախության ճանաչումը ներկայացվում է որպես ամենաբարդ խնդիր

Այն դեպքում, երբ Ադրբեջանն ինքը բազմաթիվ հարմար առիթներ է տվել ճանաչման համար
Քսանհինգ տարի առաջ՝ 1989թ. դեկտեմբերի 1-ին, ՀԽՍՀ Գերագույն խորհրդի եւ ԼՂԻՄ Ազգային խորհրդի համատեղ որոշմամբ Հայաստանի Հանրապետությունն ու Արցախը վերամիավորվեցին: Ու թեեւ դրանից քիչ անց՝ 1990թ. հունվարի 10-ին ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի նախագահությունը, վերադասության իրավունքով, չեղյալ հայտարարեց այդ որոշումը, այնուհետեւ 1991-ի սեպտեմբերի 2-ին Լեռնային Ղարաբաղը հռչակեց իր անկախությունը, իսկ սեպտեմբերի 21-ին Հայաստանում, առանց Արցախի բնակչության մասնակցության, անցկացվեց Անկախության հանրաքվե, վերամիավորման մասին այդ պատմական որոշումը թերագնահատել պետք չէ՝ այն դեռ կարող է ունենալ ոչ միայն պատմական արժեք:
Նախ՝ այդ որոշումը շատ խոսուն ապացույցն է այն իրողության, որ, օգտվելով գորբաչովյան «պերեստրոյկայի» ընձեռած հնարավորությունից, Լեռնային Ղարաբաղի ժողովուրդը միացման հարցն արծարծել եւ Խորհրդային Հայաստանի հետ համատեղ փորձում էր լուծել խաղաղ, զուտ օրենսդրական ճանապարհով: Ինչպես արձագանքեցին դրան Բաքուն ու Մոսկվան՝ հայտնի է:
Որոշումը նաեւ ներկա եւ ապագա սերունդների համար ամրագրում է այն պարզ եւ հստակ նպատակը, որի համար սկսվեց 88-ի՝ իր նախադեպը չունեցող հայոց համազգային շարժումը:
Եվ երրորդն, ըստ իս, այն է, որ այդ որոշման առկայությունը, որպես հնարավոր երկընտրանք ԼՂՀ անկախության ճանաչման ներկայում որդեգրված ուղու, անհրաժեշտ պահին լրացուցիչ ճկունություն կարող է ապահովել հայկական կողմերի համար:
Մինչ այժմ էլ երբեմն հնչում են տեսակետներ, որ սխալ էր դեկտեմբերի 1-ի որոշման տրամաբանությունից հետ կանգնելն ու ազգերի ինքնորոշման միջազգային իրավունքը հիմք ընդունելով, Արցախի անկախությունը հռչակելով՝ խնդրի լուծում որոնելը: Նույնիսկ դավաճանության եւ խնդիրը միտումնավոր փակուղի մտցնելու մասին են խոսում: Նման գնահատականներ տարածողներին երեւի արժե պարբերաբար հիշեցնել անկախության հռչակման ուղին ընտրելու իրական դրդապատճառների մասին: Առաջինն այն է, որ 1991-ի օգոստոսի 30-ին Ադրբեջանը հռչակեց իր դուրս գալը ԽՍՀՄ կազմից, եւ գործող խորհրդային օրենսդրության համաձայն՝ դե յուրե նրա կազմում գտնվող ինքնավարությունը՝ ԼՂԻՄ-ը, սեփական հանրաքվե անցկացնելու իրավունք ձեռք բերեց, ինչն էլ իրագործեց, եւ արդյունքում մենք ստացանք ամենակարեւոր հաղթաթղթերից մեկը՝ Լեռնային Ղարաբաղը ձեռք է բերել իր անկախությունը անթերի իրավական հիմքով՝ ԽՍՀՄ գործող օրենսդրության տառին ու ոգուն համապատասխան:
Մյուս կարեւոր հանգամանքն այն է, որ քաղաքակիրթ աշխարհը հեշտ, հաճախ նաեւ համակրանքով է ընկալում ազգերի՝ անկախության համար պայքարը, հանդուրժում է չճանաչված կամ մասնակիորեն ճանաչված պետությունների գոյությունը: Դրա վառ օրինակն է ԱՄՆ-ի կողմից Արցախին տարեցտարի հատկացվող օգնությունը: Բայց, ինչպես սակավաթիվ նախադեպերն են վկայում (Իրաքի կողմից Քուվեյթի գրավումը, Ռուսաստանի կողմից Ղրիմի զավթումը), չի հանդուրժում միավորումը կամ կցումը եւ անմիջապես գնահատում է որպես անեքսիա՝ դրանից բխող ծանր հետեւանքներով:
Այս իրողությունից ելնելով է, որ Կոսովոն ոչ թե ձգտեց միանալ «մայր» Ալբանիային, այլ անկախություն հռչակեց: Նույնն է Հյուսիսային Կիպրոսի եւ Թուրքիայի պարագայում: Այնպես որ՝ վերոշարադրյալի կոնտեքստում, (1) Արցախի անկախանալու, (2) անկախության միջազգային ճանաչմանը հասնելու ու դրանից հետո միայն (3) Հայաստանի հետ միավորվելու ուղին առկա պայմաններում միակ տրամաբանականն է թվում: Այլ հարց է, թե անկախություն հռչակելուց հետո ինչպես են Հայաստանի եւ Արցախի իշխանությունները հաղթահարում այդ ուղին:
Ցավոք, անցած ավելի քան 20 հարաբերականորեն խաղաղ տարիների ընթացքում ոչ միայն չի հաջողվել քայլ կատարել դեպի Արցախի ճանաչումն ու միջազգային իրավունքի սուբյեկտ դառնալը, այլեւ մեր իսկ անմիտ ու հանցավոր գործողություններով տորպեդահարել ենք ընտրված ուղին ու կոնցեպցիան:
Ի՞նչ էր, եթե ոչ ընտրված կոնցեպցիայի տորպեդահարում Արցախի նախագահի նշանակումը Հայաստանի վարչապետ ու այնուհետեւ, Սահմանադրության կոպիտ ոտնահարումով, նրան «ընտրելը» երկրի նախագահ: Իսկ այնուհետեւ, մասամբ որպես դրա հետեւանք, Արցախին Մինսկի խմբի շրջանակներում ընթացող բանակցությունների սեղանից հեռացնե՞լը: Իսկ տասնյակ հարյուրներով ղարաբաղցիներ բերելը Հայաստան ու մեծ ու փոքր պաշտոնների նշանակե՞լը: Դրանո՞վ ենք ամրապնդել Արցախի անկախությունը: Տխուր է, բայց ստացվում է, որ մենք ինքներս ոչ միայն չենք ճանաչում, այլեւ չենք հարգում, ոտնահարում ենք Արցախի անկախությունը:
Հայաստանի կողմից Արցախի անկախության ճանաչումը մեզ ներկայացվում է որպես ամենաբարդ խնդիր, եւ այն ոչ մի կերպ չի լուծվում: Ինչո՞ւ ենք համառորեն խուսափում, այն էլ այն դեպքում, երբ անցած տարիների ընթացքում Ադրբեջանն ինքը բազմաթիվ հարմար առիթներ է տվել ճանաչման համար: Չէ՞ որ ակնհայտ է՝ Հայաստանը չի կարող Արցախի ճանաչման ուղղությամբ ակտիվ արտաքին քաղաքականություն վարել, եթե ինքն է խուսափում ճանաչել:
Մեզ ասում են, թե Արցախի անկախությունը ճանաչելու դեպքում Ադրբեջանը պատերազմ կսկսի: Եղբայր, Ադրբեջանը պատերազմ կսկսի ցանկացած դեպքում՝ անկախ մեր ճանաչել-չճանաչելուց, միայն մի պայմանով՝ պետք է համոզված լինի, որ կհաղթի: Մեզ նաեւ ասում են, որ ճանաչելու դեպքում էլ քննարկելու բան չի մնա Մինսկի խմբի շրջանակներում: Է, չի մնա՝ չենք քննարկի: Ադրբեջանին անկախ Արցախի հետ քննարկելու հազար հարց կմնա՝ թող քննարկեն: Այստեղ մենք էլի մոռանում ենք, չենք հարգում ի սկզբանե որդեգրված կոնցեպցիան: Հակամարտության կողմը Արցախն է, անկախացել է Արցախը, Ադրբեջանը պատերազմը հրահրել է Արցախի, ոչ թե մեր դեմ: Մենք ներքաշված կողմ ենք միայն ու մեծ հաշվով Ադրբեջանի հետ քննարկելու բան չունենք:
Մեր իշխանությունները ինքնախաբեությամբ եւ հասարակությանը մոլորեցնելով են զբաղված, երբ առանց Արցախի դե յուրե ճանաչման խոսում են այլ երկրների կողմից ճանաչման ուղղությամբ գործադրվող ինչ-որ ջանքերի մասին: Այդ ջանքերն իրականում կամ չկան, իսկ եթե կան էլ, ապա խղճուկ են եւ, բնականաբար, անարդյունք: Փորձենք վերլուծել Սերժ Սարգսյանի վարած արտաքին քաղաքականության մի փոքրիկ՝ համեմատաբար թարմ դրվագ: Երեւան էր եկել Սերբիայի նախագահ Տոմիսլավ Նիկոլիչը: Ի՞նչ դիրքորոշում ունի Հայաստանը արդեն 108 երկրների կողմից ճանաչված Կոսովոյի անկախության հարցում: Լիովին պրոսերբական՝ չենք ճանաչում եւ վերջ: Դա այն դեպքում, երբ Կոսովոյի նախադեպը (թողնենք մի կողմ պատմական արդարությունն ու ռոմանտիկան) մեզ համար միայն դրական նշանակություն ունի: Այն դեպքում, երբ հանգիստ կարող ենք բանակցել ալբանական երկու պետությունների հետ՝ Կոսովոյի ճանաչման դիմաց նրանց կողմից Արցախի ճանաչման հարցը: Կարող ենք նաեւ բանակցել սերբերի հետ՝ Կոսովոյի չճանաչման դիմաց նրանց կողմից Արցախը ճանաչելը: Բայց ոչ: Մեր երկրի փաստացի ղեկավարը սկզբունքային է համարում այս հարցում Հայաստանի որդեգրած, մեզ ոչինչ չտվող, կոշտ, պրոսերբական, իսկ իրականում անմիտ-պրոռուսական դիրքորոշումը: Փոխարենն ի՞նչ ենք ստանում: «… մենք գնահատում ենք Սերբիայի հավասարակշռված մոտեցումը ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման գործընթացի մասով եւ աջակցությունը ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահ երկրների ջանքերին»,- ասել է Սերժ Սարգսյանը:
Հիմա դուք ասեք՝ նման «սկզբունքային» դիրքորոշմամբ, բերված ոչինչ չասող նախադասությամբ, որով կարելի է բնութագրել աշխարհի երկրների ճնշող մեծամասնության վերաբերմունքը Արցախի խնդրին, Սերժ Սարգսյանը որեւէ ջանք գործադրո՞ւմ է Արցախի ճանաչման ուղղությամբ, թե՞ իր անգործությամբ կամ Ռուսաստանի քաղաքականության ֆարվատերում անկամ լողալով՝ խանգարում է դրան: Մի միտք էլ ու վերջ: Նույնիսկ իրենց շեֆերի՝ ռուսների տխմար փորձը չեն կիրառում: Ի սեր Աստծո, նման բանի կոչ չեմ անում, բայց կարող էին, չէ՞, իրենց թալանածից կամ, լավ, բյուջեից մի 50-60 միլիոն դոլար վերցնել ու թռչել ճանաչման հետեւից Վանուատու, Նաուրու կամ Քուկի կղզիներ: Բակո Սահակյանին այդ կողմերում տեսե՞լ եք:
ԿԱՐԱՊԵՏ ՌՈՒԲԻՆՅԱՆ «Առավոտ» օրաթերթ 2.12.2014

Ամբողջական հոդվածը կարող եք կարդալ այս հասցեով՝ http://www.aravot.am/2014/12/03/520968/

© 1998 – 2014 Առավոտ – Լուրեր Հայաստանից

  • Այցելուների քարտեզ