Գնում են բռնապետի մոտ եւ փորձում են արեւի տակ իրենց համար քիչ թե շատ հարմար տեղ զբաղեցնել

Սահմանադրական փոփոխությունների շուրջ անցկացվող խորհրդակցությունների շրջանակներում Սերժ Սարգսյանը Բաղրամյան 26-ում հանդիպում է ունենում մի շարք կուսակցությունների ներկայացուցիչների հետ: Ի թիվս այլ ուժերի՝ Ս.Սարգսյանի հրավերն ընդունել էր նաեւ ՀՀՇ-ն: ՀՀՇ-ականների՝ Բաղրամյան 26 գնալուց հետո կուսակցության անդամ Կարապետ Ռուբինյանը հայտարարեց, որ լքում է կուսակցությունը: Նա նաեւ իր ֆեյսբուքյան էջում գրառում էր արել:

Ինչո՞ւ եւ ի՞նչ պատճառներով Կ.Ռուբինյանը դադարեցրեց անդամակցությունը ՀՀՇ-ին, կմիանա՞ արդյոք վերջինս «Ոչ»-ի ճակատին: Այս եւ այլ հարցերի շուրջ ԳԱԼԱ-ն զրուցել է ՀՀՇ վարչության արդեն նախկին անդամ Կարապետ Ռուբինյանի հետ:

-Պարոն Ռուբինյան, ձեր գրառմամբ տեղեկացրիք, որ առանց վարչությունում հարցը քննարկելու ՀՀՇ անդամները գնացել են Բաղրամյան 26: Մինչդեռ ՀՀՇ-ից էլ հայտնում են, որ քննարկում եղել է:

-Այդ դեպքում իրենց պետք է մեկ պարզ հարց տալ՝ ինչո՞ւ չեք տեղեկացրել Ռուբինյանին, որ այդպիսի քննարկում է լինելու: Մանավանդ, որ անցած անգամ նույնատիպ քայլ արեցին, եւ ես իմ դժգոհությունը հրապարակավ հայտնեցի, որ էլի որեւէ տեղեկատվություն չեմ ստացել իրենցից, այլ մամուլից: Երկրորդ անգամ նույն սխալն են անում, եւ ակնհայտ է, որ դա իրենց գործելաոճն է, այլ բան չեմ կարող ասել:

-Ի՞նչ գնահատական կտաք Սերժ Սարգսյանի հետ հանդիպման շտապած «ընդդիմադիր» գործիչներին:

-Երկրի նման իրավիճակում ընդդիմադիր գործունեություն հասկանում եմ միայն պայքար ձեւավորված ապօրինի, քրեաօլիգարխիկ ռեժիմի դեմ: Ինչպես տեսնում ենք, Բաղրամյան 26 այցելությունները պայքարի նշույլ իրենց մեջ չեն պարունակում, ինչ-որ ֆոտոսեսիաներ են անում, ինչ-որ բաների շուրջ բարեհամբույր զրուցում են, պայմանավորվում են, թե չեն պայմանավորվում, չգիտեմ, ես այդտեղ ընդդիմադիր գործունեություն չեմ տեսնում, այլ տեսնում եմ զուտ հարմարվողականություն:

-Արդյո՞ք Բաղրամյան 26 շտապած ուժերի նպատակն իշխանությունում տեղ ունենալն է:

-Չէ, պարտադիր չէ իշխանության դաշտում, նոր իրականություն է, ըստ էության, իրական պայքար  հիմա ռեժիմի դեմ չկա, եւ հասարակությունը ստիպված սպասում է կամ պետք է դրդի նոր ուժերի ձեւավորմանը: Հասարակությունը միշտ էլ ցույց է տվել, հենց որ քիչ թե շատ իրատեսական է իրեն թվում, որ կարելի է իշխանափոխություն անել, գնում կանգնում է, մենք դա տեսել ենք, հիմա նման ուժերի չի տեսնում: Ստեղծվել է արհեստական իրավիճակ, եւ այդպես գնում է: Սկսած սահմանադրական փոփոխություններից, այդ հանդիպումներից, եւ պատրանք են ստեղծում, թե նոր, ավելի լավ օրենսդրություն հնարելով՝ ավելի լավ երկիր ստեղծեն: Ավելի լավ երկիր ստեղծում են քաղաքական կամք կիրառելով, քաղաքական ավանգարդը ճանապարհ է հարթում՝ տանելով իր հետեւից հասարակությանը, իսկ նման բան ես չեմ տեսնում:

-Միանալո՞ւ եք «Ոչ»-ի ճակատին:

-Ես չգիտեմ՝ ինչ կձեւավորվի, ինչպես կձեւավորվի, ես՝ որպես ՀՀ քաղաքացի, որպես անհատ, կպայքարեմ ինձ հասու բոլոր միջոցներով:

-Դուք միանշանակ դե՞մ եք սահմանադրական փոփոխություններին:

-Սահմանադրական փոփոխությունները ներմուծված ձեւական բան են, որովհետեւ իշխող ռեժիմը կմտցնի փոփոխությունները, թե ոչ, նա կպահպանի իր ձեռքին ապօրինի իշխանությունը: Ես խնդիրը տեսնում եմ այս ապօրինի իշխանությունների  հեռացումը, միայն դրանից հետո կարելի է խոսել փոփոխությունների մասին, խնդիրը ռեժիմն է, որին պետք է հեռացնել:

-Ինչպե՞ս մեկնաբանել «ընդդիմադիրներ» ԲՀԿ-ի, ՀՀՇ-ի, ՀԱԿ-ի ցուցակով պատգամավոր դարձած Լյուդմիլա Սարգսյանի պահվածքը: Վերջիններս արմատական դիրքերից էին հանդես գալիս եւ քննադատում այս իշխանություններին, բայց շտապեցին սեղմել Ս.Սարգսյանի ձեռքը:

-Առաջին դեպքում ընդհանրապես քաղաքական ուժի մասին խոսք չկա, այլ մեկ անձի շուրջ համախմբված ոչ քաղաքական նպատակներով հավաքված մարդկանց մասին, ով կորցրել է առաջնորդին եւ փորձում է հարմարվել: Մնացածներից ես այդքան էլ կոշտ դիրքորոշումներ չեմ լսել:

-Պարոն Ռուբինյան, այլ քաղաքական ուժի հետ հնարավոր համագործակցություն կամ անդամակցություն տեսնո՞ւմ եք:

-Ես նախ պետք է նշեմ, որ մամուլում նման բան է գրվել, որ ես կուսակցություններ եմ փոխում, ես բացի ՀՀՇ-ից, որեւէ այլ կուսակցության երբեք չեմ անդամակցել եւ որեւէ նպատակ չունեմ այլ կուսակցության անդամակցել, ոչ թե այն պատճառով, որ ընդհանրապես բացառում եմ դա, այլ հիմա քաղաքական դաշտն այնպիսին է, կուսակցություններն այնպիսին են, որ որքան  հեռու մնանք դրանցից, այնքան լավ, որեւէ վստահություն չեն ներշնչում, ժողովրդի  պաշտպանության զանգվածը չունեն, որովհետեւ չկա քաղաքական դաշտ, որտեղ կուսակցությունները կարող են գործել եւ մրցակցել, իսկ թե ինչո՞ւ, որովհետեւ գործող իշխանություններն իսպառ վերացրել են ընտրություն հասկացողությունը, իսկ առանց ընտրությունների եւ առանց մրցակցության կուսակցությունները դառնում են արհեստական ինչ-որ միավորներ, որոնք ոչ թե պայքարում են գաղափարների շուրջ, ոչ թե մրցակցում են, այլ գնում են բռնապետի մոտ եւ փորձում են արեւի տակ իրենց համար քիչ թե շատ հարմար տեղ զբաղեցնել:

Հարցազրույցը՝ Փայլակ Ֆահրադյանի

http://galatv.am/hy/news/121682/

Հարցազրույց 1IN.AM

Փորձ է արվում շեղել հասարակության ուշադրությունը

Մեր զրուցակիցն է ԱԺ նախկին փոխնախագահ, ՀՀՇ վարչության անդամ Կարապետ Ռուբինյանը:
Պարոն Ռուբինյան, հրապարակվել են Սահմանադրության փոփոխությունների 1-7 գլուխները։ Շատերը ամենամտահոգիչ կետը համարում են 89-րդ հոդվածի 4-րդ մասը, որն առաջարկում է կայուն մեծամասնություն ապահովելու մեխանիզմ։ Ձեզ համար որո՞նք են մտահոգիչ դրույթները: Ինձ նախևառաջ մտահոգում է այն, որ փորձ է արվում մեր հասարակության ուշադրությունը շեղել Հայաստանի և Արցախի առջև ծառացած իրական ու, որոշ դեպքերում, օրհասական դարձած խնդիրներից: Սերժ Սարգսյանի գլխավորած քրեաօլիգարխիկ վարչակազմը վաղուց արդեն ապացուցել է, որ ի վիճակի չէ լուծելու այդ խնդիրներից ոչ մեկը, բայց, մյուս կողմից, զավթած իշխանությունից մշտապես կառչելու բուռն ու անանց ցանկություն ունի: Ուստի, հաշվի առնելով, որ արդեն այնքան էլ հեռու չեն ԱԺ ու այնուհետև նախագահական ընտրությունների ժամկետները, գործադրվում է մի ծրագիր, որը, իբր միտված է երկրի կառավարման համակարգը բարեփոխելուն, բայց, իրականում խնդիր ունի պահպանելու իշխանությունը  նույն քրեաօլիգարխիկ կլանի ձեռքերում և ապահովելու թալանված ունեցվածքի  անձեռնմխելիությունը` Սերժ Սարգսյանի պաշտոնավարման ժամկետի ավարտից հետո: Կարո՞ղ էին արդյոք լուծել այդ խնդիրը գործող սահմանադրության շրջանակում: Կարծես թե, այո, բայց, ըստ երևույթին, Սերժ Սարգսյանը շատ ավելի բարդ է համարում այդ ուղին` հաշվի առնելով նախագահի պաշտոնի համար 100%-ով վստահելի ժառանգորդ գտնելու բարդ խնդիրը, իրեն այդ պաշտոնը 10 անմեղ զոհերի գնով նվիրած նախորդ բռնապետի` Քոչարյանի հետ կապված հանգամանքները, ինչպես նաև այն, որ ուզում է խուսափել արդեն ավանդույթ դարձած բախումներից, որոնք հաջորդում են կեղծված նախագահական ընտրություններին: Կարծում եմ սրանք են սահմանադրության «բարեփոխիչներին» պատվեր իջեցնելու հիմնական դրդապատճառները և, ինչպես տեսնում եք, դրանք որևէ աղերս չունեն մեր երկրի և հասարակության առջև ծառացած հիմնախնդիրների հետ: Իսկ նախագծի ձեր նշած հոդվածը գրվել է Սերժ Սարգսյանի ուղղակի ցուցումով` երաշխավորելու համար նրա` խորհրդարանական մեծամասնությունը վստահորեն իր կուսակցության ձեռքում պահելու ցանկության իրականացումը: Ընդ որում՝ պատվերը այնքան անորակ է կատարվել,  որ կատարողները հիմա ստիպված են իրենց գրածին հակասող բացատրություններ տալ: Ասեմ նաև, որ սահմանադրության նախագիծը այս որակով, այն էլ մաս-մաս հասարակության դատին ներկայացնելը գնահատում եմ որպես անհարգալից վերաբերմունք: Իսկ մեր երկրում բոլոր կեղծված ընտրությունները մաքրագրած ու օրինականացրած Սահմանադրական դատարանի նախագահին գործը հանձնարարելը զավեշտ է:
Սերժ Սարգսյանը վերահաստատել է, որ չի ուզում ոչ վարչապետ, ոչ էլ ԱԺ նախագահ դառնալ, որ չի դրված վերարարտադրության խնդիր։ Առանց այդ պաշտոններից որևէ մեկը զբաղեցնելու՝ հնարավոր համարո՞ւմ եք ամբողջ իշխանության վերահսկողությունը նա կարողանա պահպանել իր ձեռքում: Նախ նշեմ, որ հակված չեմ, հիմքեր չունեմ վստահելու պարոն Սարգսյանին, քանի որ բոլորս ենք տեսել, թե ինչ գնով նա զավթեց իշխանությունը 2008-ին և ինչպես է մնում կառչած նախագահի աթոռից հիմա, երբ իր «հմուտ» ղեկավարության ներքո վարչախումբը տապալվել է բոլոր ոլորտներում: Արդյո՞ք դա բավարար հիմք չէ եզրակացնելու համար, որ նա ի վերջո կամ կդրժի իր խոստումը, կամ էլ, նոր սահմանադրության օգնությամբ, կձգտի պահել կառավարման թելերը իր ձեռքում` որպես Հանրապետական կուսակցության առաջնորդ: Բոլորս ենք տեսնում, թե ինչի է վերածվել լուսահոգի Աշոտ Նավասարդյանի հիմնած Հանրապետական կուսակցությունը: Այն ոչ թե դասական, այլ խորհրդային`ԽՄԿԿ տիպի գոյացություն է`այն բացասական տարբերությամբ, որ բացի նոմենկլատուրայից ու կարիերիստներից, ընդգրկում է նաև օլիգարխների և բացահայտ քրեական տարրեր: Բնականաբար, հերթական ընտրություններում, նորից այդ հրեշավոր կոնգլոմերատով է պատրաստվում լցնել խորհրդարանը պարոն Սարգսյանը և, ինչպես վերը ասացի, նաև ապահովագրել է տվել դրանց կայուն մեծամասնություն լինելը: Այս սցենարի իրագործումը բերելու է ոչ թե բաղձալի խորհրդարանական կառավարման համակարգի ներդրմանը,  որը հիմնված է առաջին հերթին դասական տիպի կուսակցությունների թափանցիկ գործունեության ու նրանց արդար մրցակցության վրա, այլ գռեհիկ կուսակցական կառավարման համակարգին` իր մեծարգո Գենսեկով, միայն իր կուսակցության առջև հաշվետու վարչապետով ու բոլոր այլ սպասելի բացասական հետևանքներով:
Բավականին կոշտ դիրքորոշում են հայտնել նախագծի վերաբերյալ ընդդիմադիր ուժերը, ի վերջո հնարավո՞ր է մոբիլիզացիա՝ այս նախագիծը տապալելու շուրջ։ Ընդդիմանալու տարբեր դրդապատճառներ կան: Որոշ դեպքերում դա չիրագործված նախագահական հավակնությունների հետևանք է, այլ դեպքում կարող են համոզված լինել նախագահական կամ կիսանախագահական համակարգերի առավելության  վերաբերյալ, չնայած մեր երկրի կուտակած բացասական փորձն այդ ուղղությամբ բավականին թուլացրել է նրանց դիրքերը: Իսկ, ինչպես իմ դեպքում, կարող են կողմնակից լինելով անցմանը խորհրդարանական համակարգին, դեմ լինել անցման առաջարկվող այս հանպատրաստից  և այլ` ճղճիմ նպատակներ հետապնդող ձևին, որը պղծելու է նաև գաղափարը: Չնայած դրդապատճառների տարբերությանը, տրամաբանությունը հուշում է, իսկ ակնկալվող վնասները պարտադրում են, որ դեմ արտահայտվող և գործնականորեն դիմադրելուն պատրաստ ուժերը առնվազն համակարգեն իրենց գործողությունները` համապատասխան միացյալ մարմին ստեղծելով: Որքանո՞վ դա կիրագործվի, կկարողանա՞նք ակտիվ դիմադրություն ու բոյկոտ կազմակերպել, չեմ կարող ասել: Հաշվի առնելով ստեղծված իրավիճակը՝ այնքան էլ լավատես չեմ:
Մինչև փետրվարի 12-ը սահմանադրական այս փոփոխություններին ամենաշատ ընդդիմացող ուժը պասիվ չէ՞։ Հիմա, երբ նրան լռեցրին, հնրավոր կլինի՞ անցնցում անցկացնել այս փոփոխությունները: Նախորդող ակտիվությունը թելադրված էր առաջնորդի աներևակայելի անիրատեսությամբ ու սին նախագահական հավակնություններով: Այդ անիրատեսությունը խորացնում էին մի կողմից իրեն օրնիբուն փառաբանող, շահախնդիր շրջապատը, մյուս կողմից, ոչ պակաս անիրատես, սեփական ծրագրերը նրա միջոցով առաջ տանել փորձող ուժերը: Ի ցույց դնելով իրենց իրական վերաբերմունքը և պատկերացումները բազմակուսակցական համակարգի վերաբերյալ՝ Հանրապետականի բոսերը անթաքույց հարձակում կազմակերպեցին իրատեսությունը կորցրած կուսակցական առաջնորդի վրա և շատ արագ պարզապես վռնդեցին նրան քաղաքական դաշտից: Թե ի՞նչ տրամադրություն է հիմա Բարգավաճի փլատակներում, ես չգիտեմ,  ի՞նչ հրահանգներ կիջեցնեն նոր տերերը նույնպես չգիտեմ, բայց, ամեն դեպքում, կարծում եմ թե’ առաջ, թե’ հիմա քաղաքական հաշվարկներում չարժե ընդգրկել այդ դեռևս ոչ քաղաքական ուժը: Իսկ փոփոխություններն անցնցում կանցկացնեն միայն այն դեպքում, եթե ընդդիմությանը չհաջողվի ոտքի հանել հասարակությանը և ակտիվ բոյկոտ կազմակերպել:
  • Հարցազրույց – 27 Հուլիսի 2015, 10:38

– See more at:http://www.lragir.am/

Թեժ բանավեճ. Ում «հագով է կարված» նոր սահմանադրությունը

Ականատես եղանք, թե ինչպես կուսակցություններից մեկի ղեկավարին ենթարկեցին աուտոդաֆեի

Azatamart.am-ի հարցերին պատասխանում է ԱԺ նախկին փոխնախագահ, ՀՀՇ վարչության անդամ Կարապետ Ռուբինյանը:

-Պարոն Ռուբինյան, տեւական ժամանակ բացակայում էիք Հայաստանից: Չնայած դրան՝ մամուլում հանդես էիք գալիս հրապարակումներով, ներկայացնում Ձեր  դիրքորոշումն ընթացիկ քաղաքական գործընթացների մասին: Ինչպե՞ս է երեւում Հայաստանը դրսից:

-Այսօր հաղորդակցման  միջոցներն այնպիսին են, որ որեւէ էական տարբերություն չկա՝ տնից  համացանցո՞վ ես հետեւում իրադարձություններին, ստանում ինֆորմացիայի 90 տոկոսը, թե՞ դրսից: Միգուցե միայն ինտերնետի կապի որակն է դրսում ավելի վատը: Տարբերությունն այն է, որ զուտ մարդկային շփումներում, միջավայրում, որում ապրում ես, բացակայում է կուլիսային ինֆորմացիան: Այստեղ սրճարաններում, տարբեր հանդիպումների ժամանակ ստանում ես հաճախ միգուցե ոչ ճիշտ կամ ոչ արժանահավատ ինֆորմացիա:

Հիասթափեցնողն այն է, որ Սփյուռքում, մասնավորապես՝ Լիբանանյան գաղութում, բավական մեծ է անտեղյակությունը: Սրա պատճառը պարզ է. հեռուստատեսությունը, որն այնտեղ ունի արբանյակային հեռարձակում, վերահսկվում է իշխանությունների կողմից, գումարած դրան՝ այնտեղ չկան այն կցկտուր քաղաքական ծրագրերը, որոնք ցուցադրվում են Հայաստանում:

-Եկավ մի շրջան, երբ քաղաքական բուռն պայքարից հետո քաղաքական ուժերը կարծես թե գնացին արձակուրդ եւ իրենց տեղը զիջեցին քաղաքացիական նախաձեռնություններին ու ակտիվիստներին: Վերջերս «Ո՛ չ թալանին»  քաղաքացիական նախաձեռնության ակցիաներն ի՞նչ արդյունք տվեցին:

-Ոգեւորիչ էր սկիզբը, հատկապես  որ՝ երիտասարդությունն էր ներգրավված, նա էր առաջին պլանում, հատկապես որ՝ որոշել էին գործել ինքնուրույն, քաղաքական ուժերին պահել հեռավորության վրա: Սակայն եթե զուտ արդյունքով դատենք, ապա արդյունքը բավարար չէ: Որքան էլ տարածության վրա պահեցին քաղաքական ուժերին, ապա նրանց՝ քամահրանքով մերժելը նույնպես սխալ էր, որովհետեւ քաղաքական օրակարգը պետք է ձեւավորեն քաղաքական մարմինները:

Ցավոք, իշխող ռեժիմին հաջողվել է քայքայել քաղաքական դաշտը, եւ անվստահությունը կուսակցությունների նկատմամբ օբյեկտիվ է: Մեծ խնդիր ունեն կուսակցությունները, որպեսզի կարողանան իրական պայքարով վերականգնել ժողովրդի վստահությունը:

-Ամիսներ առաջ, երբ ՀՀՇ  վարչության անդամներն ընդունել էին Սերժ Սարգսյանի հրավերը՝ կապված սահմանադրական փոփոխությունների հետ եւ գնացել ՀՀ Նախագահի նստավայր, մի հարցազրույցում նշել էիք. «Եթե այդ հանդիպումը նշանավորում է ռեժիմի վերացման խնդրի առաջնահերթության վերանայում եւ ռեժիմի հետ հարմարվողական քաղաքականության սկիզբ, ապա ես անելիք չեմ տեսնում նման կուսակցությունում»: Հիմա տեսնու՞մ եք այնտեղ անելիք:

-Գիտեք, ես դեռ որեւէ մեկի հետ չեմ հանդիպել, չեմ կարող որոշակի բան ասել: Բայց կարող եմ դատել հրապարակային գործունեությունից: Հիմա չկա ո՛չ այդ կասկածների հաստատում, ո՛չ էլ հակառակի հաստատում: Այդ հանդիպումից հետո որեւէ հրապարակային գործունեություն չեմ տեսել, չի եղել ոչ մի հայտարարություն որեւէ իրադարձության վերաբերյալ: Կհանդիպեմ կուսակցության անդամների հետ, կխոսեմ, հետո կարծիք կձեւավորվի:

-Այսօր սահմանադրական փոփոխությունների շուրջ ակտիվ քննարկումներ են ընթանում, երկրի հեռանկարով  մտահոգ անհատներն ու քաղաքական ուժերը պնդում են, որ պետք է մերժել այդ փոփոխությունները, քանի որ իշխանությունը լուծում է իր վերարտադրության խնդիրը: Ըստ Ձեզ՝ Սերժ Սարգսյանն ի՞նչ «մեսիջ» է հղում այդ փոփոխություններն առաջարկելով:

-Բնականաբար, առաջին հարցը, որ ծագում է, այն է, թե ինչ մտադրություններ ունի Սերժ Սարգսյանի վարչախումբը: Ի դեպ, այդ փոփոխությունները չի կարելի անվանել բարեփոխում: Խոսքը նոր Սահմանադրության մասին է, որի մասին ակնարկ չկա իր ծրագրերում, չկար իր նախընտրական ծրագրում: Ավելին, եթե հիշում եք՝ նմանատիպ առաջարկները նույնիսկ մերժվում էին: Վերջինը կարծեմ առաջարկել էր Րաֆֆի Հովհաննիսյանը:

Ինչու՞ հանկարծ որոշեցին գնալ նման քայլի: Կարելի է մտածել, որ որոշել են քայլեր անել դեպի երկրի ժողովրդավարացում, որվհետեւ խորհրդարանական համակարգը շատ ավելի ժողովրդավարական է: Բայց շատ միամիտ պետք է լինել նման եզրակացություն անելու համար, որովհետեւ վարչախմբի նախորդ փորձը ոչ միայն ուղղված չի եղել ժողովրդավարությանը, այլ ընդհակառակը՝ ուղղված է եղել այդ հողն իսպառ վերացնելուն:

Մասնավորապես՝ Դուք չեք կարող ցույց տալ մի քայլ, որն ուղղված է եղել կուսակցությունների ինքնուրույնության  ավելացմանը, նրանց գործունեության համար բարենպաստ պայմանների ստեղծմանը: Մենք տեսնում ենք, որ ՀՀԿ-ն քրեաօլիգարխիկ եւ ֆունկցիոներների մի կոնգլոմերատ է, որը քաղաքական մարմին չէ:

Մենք ականատես եղանք, թե ինչպես կուսակցություններից մեկի ղեկավարին ենթարկեցին աուտոդաֆեի: Փաստն այն է, որ անկախ նրա գործունեության գնահատականից, այդ մարդուն (նկատի ունի Գագիկ Ծառուկյանին-խմբ.) ոչ սահմանադրական եղանակով, կամայական որոշումներով հեռացրեցին քաղաքական բեմահարթակից: Դրան եթե գումարենք գործող Սահմանադրության ոտնահարումը, մարդու իրավունքների զանգվածային խախտումները, որեւէ իրական քայլ չի նշմարվում:

Այդ առումով սահմանադրական փոփոխություններն այլ նպատակ ունեն՝ Սերժ Սարգսյանի իշխանության ժամկետի ավարտից հետո իշխանությունը ձեռքում պահելու գործողություններ: Հիմա իրենք իրենց «խոհանոցում» որոշել են, որ այս ճանապարհն ամենահարմարն է: Ես կառաջարկեի, որ այս տեսանկյունից նայենք այդ փաստաթղթին:

Ինչպե՞ս պետք է կազմակերպեն իրենք իրենց հետագա  կյանքը Սերժ Սարգսյանի պաշտոնաթողությունից հետո, ի՞նչ օգուտ կտա դա հասարակությանը: Բնականաբար, ոչ մի օգուտ չի տա, որովհետեւ ինչ ձեւով էլ լինեն այդ մարմինները, ոչ թե լուսնից մարդիկ են իջնելու եւ ձեւավորեն դրանք, այլ հենց լինելու են նույն ՀՀԿ-ական «ֆերմայի» կադրերը: Դե հիմա այդ նախագիծը կարդալիս պատկերացրեք, թե ԱԺ նախագահը ինչ որակի մարդ է լինելու կամ վարչապետը ինչ որակի մարդ է լինելու: Մենք ունենք օրինակները, թե ինչ որակի կադրերի զինանոց ունի ՀՀԿ-ն:

-Իսկ Դուք տեսնու՞մ եք բավարար ներուժ մեր հասարակության մեջ, որը կարող է դիմակայել Սերժ Սարգսյանի առաջարկած սահմանադրական փոփոխությունների հանրաքվեի անցկացմանը:

-Ես տեսնում եմ ներուժ, տեսնում եմ ժողովրդի դժգոհությունը, տեսնում եմ ժողովրդի պատրաստակամությունը՝ ցանկացած իրական պայքարի օժանդակելու հարցում: Որքան էլ ասում ենք, որ վերջին ակցիաները նախաձեռնել էր երիտասարդությունը, բայց միայն երիտասարդությունը չէր հավաքվել, հավաքվել էին ՀՀ քաղաքացիները, որոնք տեսան արդարացի պահանջ, տեսան պայքարողների նվիրվածությունը: Եվ ես կասկած չունեմ, որ նման պայքար եթե նորից լինի, լինելու է հասարակության օժանդակությունը:

Հիմա, ըստ երեւույթին քննարկումներ շրջան է՝ գնալ «ոչ» ասելու՞, թե՞ բոյկոտի: Հիշում եք, անշուշտ, 2005-ի հանրաքվեն, երբ առավոտից մինչեւ ուշ երեկո ընտրատեղամասերը դատարկ էին, տապալվեց  Ռոբերտ Քոչարյանի այդ նախաձեռնությունը, բայց երբ թվերը հրապարակվեցին, մարդիկ ուղղակի ապշեցին:

Հիմա, կարծում եմ, որ պետք է դիմել ակտիվ բոյկոտի եւ մինչեւ հանրաքվեն խոչընդոտել ու պատռել այդ ավանտյուրայի հեղինակների դիմակները, բացահայտել իրական նպատակները, դարձնել հասարակության սեփականությունը, իսկ հանրաքվեի օրը  նաեւ՝ կուսակցությունների կողմից կոորդինացնել եւ համակարգող մարմնի կողմից վերահսկողություն սահմանել տեղամասերում: Եթե մենք ուղղակի կոչ անենք «ոչ» ասելու, ապա դա կդյուրացնի ընտրակեղծարարների գործը եւ կապահովի քվորում:

-Սերժ Սարգսյանը դիմել է խորամանկ քայլի՝ նոր Սահմանադրությունը փորձելով անցկացնել սահմանադրական բարեփոխումների անվան ներքո: Չավարտված պատերազմի մեջ գտնվող երկրում որքանո՞վ է արդարացված կառավարման համակարգի փոփոխությունը:

-Այդ փոփոխություններն այնպիսին են, որ խոսքը նոր Սահմանադրության, կառավարման համակարգի փոփոխությանն է վերաբերում: Բարեփոխում անվանել  չի կարելի, ցույց տվեք մի ոլորտ, որն այս իշխանությունները բարեփոխել են: Այստեղ էլ բարեփոխման մասին չի կարող խոսք լինել թե՛ ներկայացված նախագծի առումով, թե՛  այն մարդկանց առումով, որոնք ուզում են այդ  գործընթացն առաջ տանել. հայտնի ընտրակեղծարարներ, փչացածության վերջին աստիճանին հասած չինովնիկներ՝ սկսած երկրի ղեկավարից՝ ավարտված Սահմանադրական դատարանի նախագահով, որի վրա բոլոր նախորդ ընտրությունների կեղծման, ոտնահարման մեխն է: Եվ այդ մարդիկ նախաձեռնել են ինչ-որ բան ու դեռ համոզում են, որ այն բարեփոխում է:

-Ինչու՞, ըստ Ձեզ, Հայաստանում լիբերալները չեն կարողանում միավորվել ընդհանուր նպատակների շուրջ:

-Իշխանությունն ունի հանցավոր խմբի բոլոր հատկանիշները՝ ընդհանուր շահ, շանտաժ, մեղավորներին պատժելու ձեւ: Եթե խոսում ենք ազատական ուժերի մասին, ապա այստեղ դրականն այն է, որ ամեն մեկն ունի իր համոզմունքը եւ կարող է միավորվել միայն իր համոզմունքների համար: Իսկ բացասականն այն է, որ այդ համոզմունքներից ելնելով նրանք միշտ կռվում են, ամբարիշտ են, կա անհանդուրժողականություն:

Չի բացառվում, որ այն քաղաքական ուժերը, որոնք դեմ են սահմանադրական փոփոխություններին, հանդես գան ակտիվ նախաձեռնություններով: Դա, իհարկե, չի նշանակում, որ նրանք կվերամիավորվեն մեկ կուսակցության մեջ: Ես՝ ինքս առաջարկեցի, որ պետք է ստեղծվի համակարգող մարմին: Կարծում եմ՝ դա էականորեն կբարձրացնի պայքարի արդյունավետությունը:

Թագուհի ՀԱԿՈԲՅԱՆ

http://azatamart.am/index.php/en/2014-09-17-11-19-21/item/1268

Ի՜նչ հրեշ է դարձել Հանրապետական կուսակցությունը. օլիգարխների ու կարիերիստների խմբավորում

ՀՀՇ վարչության անդամ Կարապետ Ռուբինյանը համոզված է՝ սահմանադրական բարեփոխումների իրական նպատակը Սերժ Սարգսյանի եւ նրա ղեկավարած կուսակցության վերարտադրությունն է: ԳԱԼԱ-ի լրագրողի հետ զրույցում խոսելով փոփոխությունների նախնական նախագծի մասին՝ Կ.Ռուբինյանը տեսակետ հայտնեց, որ բարեփոխման ոչ մի նշույլ եւ մտադրություն ինքն իշխանությունների մոտ չի տեսնում:

«Ինչ-որ մի ծրագիր բնականաբար որդեգրել են եւ ուզում են իրականացնել, բայց արդյո՞ք դա որեւէ առնչություն ունի բարեփոխում եզրույթի հետ, ես կարծում եմ, որ ոչ»,- ասաց ՀՀՇ վարչության անդամը:

Նա նաեւ առանձնացնում է այն հանգամանքը, որ սահմանադրական փոփոխություններ իրականացնելը Սերժ Սարգսյանի նախընտրական ծրագրում չի եղել, հետեւաբար այդ գաղափարը նոր է առաջացել եւ նպատակ ունի վերարտադրել իշխանությանը: Մեր այն հարցին, թե կառավարության աշխատակազմի ղեկավար-նախարար Դավիթ Հարությունյանը հայտարարել է, որ Սերժ Սարգսյանը չի ձգտում բարձր պաշտոնի, եւ այս դեպքում ինչի՞ համար են պետք այդ փոփոխությունները, Կ.Ռուբինյանը տվեց հետեւյալ պատասխանը.

«Նախ մենք պետք է միշտ իմանանք, որ գործ ունենք խորը փչացածության աստիճանի հասած պետական ֆունկցիոներների հետ, ես, օրինակ, հակված չեմ եւ կարծում եմ, որ հասարակության եթե ոչ 99 տոկոսն, ապա 90 տոկոսն էլ հակված չէ հավատալ ոչ Սերժ Սարգսյանին, ոչ էլ Դավիթ Հարությունյանին: Հավատ չներշնչող անձինք են, ի դեպ, այդ հանձնաժողովն էլ, որը Սահմանադրության փոփոխություններն է պատրաստում, դրա՞նք են հավատ ներշնչող անձնավորությունները»:

Ըստ Կարապետ Ռուբինյանի՝ ՍԴ նախագահ Գագիկ Հարությունյանը երկրում տեղի ունեցած բոլոր կեղծված ընտրություններն ի պաշտոնե մաքրագրող անձնավորությունն է, որը ոտնահարել է եւ Սահմանադրությունը, եւ օրենքները:

Կարապետ Ռուբինյանի խոսքով՝ եթե նույնիսկ Սերժ Սարգսյանը չհավակնի ոչ նախագահի, ոչ վարչապետի եւ ոչ էլ ԱԺ նախագահի պաշտոնին, ապա միշտ էլ կա մեկ այլ տարբերակ:

«Դրա նախանշանները միշտ էլ եղել են: Մենք տեսնում ենք, թե ինչ հրեշ է դարձել Հանրապետական կուսակցությունը, դա օլիգարխների, կարիերիստների, պետական ծառայողների մի խմբավորում է, որին քաղաքական մարմին անունը տալ չես կարող, մանավանդ այդ մարդկանց մտածողության մեջ այդ խորհրդային համակարգը գործում է, միշտ էլ այդ հնարավորությունը կա՝ դարձնել կառավարումը կուսակցության կառավարում: Դրա նախանշանները մենք տեսել ենք, մենք տեսել ենք այդ զազրելի նիստերը, տեսել ենք ինչպես են նիստ անում, իրար բամփում են, չես իմանում ինչ են անում»,- ասաց Կարապետ Ռուբինյանը:

«Կարեւորի մասին» հաղորդման շրջանակներում Կարապետ Ռուբինյանն անդրադարձավ նաեւ Սերժ Սարգսյանի այն հայտարարությանը, թե մենք կրկեսի վերածելու հայրենիք չունենք: ՀՀՇ վարչության անդամը խոսել է նաեւ հասարակության անելիքների մասին: «Կարեւորի մասին» հաղորդման շրջանակներում Կարապետ Ռուբինյանի հարցազրույցն ամբողջությամբ՝ տեսանյութում:

Հարցազրույցը՝ Փայլակ Ֆահրադյանի

http://galatv.am/hy/news/117402/

Ես անելիք չեմ տեսնում նման կուսակցություններում

Ընդդիմության դաշտը քայքայելուց, ԲՀԿ-ն կազմալուծելուց հետո Սերժ Սարգսյանը շարունակում է պառակտել ու հեղինակազրկել ոչ իշխանական մյուս ուժերին: Սահմանադրական փոփոխությունների հայեցակարգը քննարկելու պատրվակով ՀՀՇ-ի եւ «Ժառանգության» ներկայացուցիչների այցելությունը նախագահական պառակտման պատճառ է դարձել այդ կուսակցություններում: Ոմանք շտապել են ընդունել Սերժ Սարգսյանի հրավերը, մյուսները դատապարտում են դա: Այսպես, ՀՀՇ վարչության անդամներ Արարատ Զուրաբյանը եւ Ալիկ Արզումանյանը հանդիպման հրավերն ընդունել են՝ առանց վարչության անդամ Կարապետ Ռուբինյանի հետ քննարկելու: Թեմայի շուրջ զրուցել ենք Կարապետ Ռուբինյանի հետ:

– Պարոն Ռուբինյան, անցած շաբաթ Ձեր կուսակիցները հանդիպել են Սերժ Սարգսյանի հետ` սահմանադրական փոփոխությունների հայեցակարգը քննարկելու, ինչն արժանացավ Ձեր բացասական վերաբերմունքին: Մինչ հանդիպումն արդյոք այդ հարցը քննարկվե՞լ է Ձեզ հետ: Եվ ի՞նչն է կոնկրետ Ձեր բացասական վերաբերմունքի պատճառը, հատկապես, որ ՀՀՇ-ն ի սկզբանե խորհրդարանական կառավարման մոդելի կողմնակից է եղել:

– Ինձ համար միանգամայն անսպասելի էր այդ այցը: Զարմացած եմ, որ նման կարեւոր եւ ակնհայտորեն վիճահարույց որոշումը կայացվել է առանց վարչությունում քննարկելու: Խորհրդարանական կառավարման համակարգին անցնելուն, ճիշտ եք, ՀՀՇ-ն կողմ է արտահայտվել, անձամբ էլ կողմ եմ: Բայց դա ի՞նչ կապ ունի ծավալվող իրադարձությունների հետ: Եթե ռեժիմը պատրաստ է ցանկացած պահի, սեփական շահից դրդված, ոտնահարել Սահմանադրությունը եւ յուրացնել իշխանությունը, ապա ի՞նչ տարբերություն՝ խորհրդարանական կառավարման համակարգ է այնտեղ նկարագրված, թե նախագահական: Հարց տվե՞լ եք ձեզ, այդ ինչո՞ւ միայն իր լիազորությունների ավարտի նախաշեմին որոշեց մեջտեղ բերել սահմանադրական բարեփոխումների մի ծրագիր, որի մասին ակնարկ անգամ չկար իր նախորդ երկու ընտրարշավների ժամանակ եւ անցած կառավարման անփառունակ տարիների ընթացքում: Ավելին, նաեւ այդ ընթացքում կտրուկ դեմ է արտահայտվել այլ ուժերի արած նմանատիպ առաջարկներին: Ակնհայտ է, որ «բարեփոխման» այս պրոցեսը նախաձեռնելը պայմանավորված էր միմիայն Սերժ Սարգսյանի լիազորությունների մոտալուտ ավարտով եւ բռնազավթված իշխանությունը ոչ մի դեպքում ռեժիմի ձեռքից բաց չթողնելու մոլուցքով:

– Կուսակցության վարչության անդամների հակասական դիրքորոշումը նման առանցքային հարցերի շուրջ ինչի՞ կարող է հանգեցնել, հնարավո՞ր է ստիպի Ձեզ լքել կուսակցությունը:

– Ես տեղյակ չեմ վարչության մյուս անդամների դիրքորոշմանը: Որքան գիտեմ, այդ հարցով նիստ չի գումարվել: Ես ինքս ժամանակավորապես բացակայում եմ երկրից, բայց հիմա կապի միջոցներն այնքան շատ են ու մատչելի, որ ոչինչ չէր խանգարում ինձ հետ նույնպես Բաղրամյան 26 այցի հարցը քննարկելուն կամ գոնե նախապես տեղեկացնելուն: Եթե այդ հանդիպումը նշանավորում է ռեժիմի վերացման խնդրի առաջնահերթության վերանայում եւ ռեժիմի հետ հարմարվողական քաղաքականության սկիզբ, ապա ես անելիք չեմ տեսնում նման կուսակցությունում:

– Կուսակցությունից դո՞ւրս եք գալու:

– Բաղրամյան 26 այցելածները երեւի ինձ, ինչպես եւ ողջ հասարակությանը, պետք է բացատրություններ տան, թե ինչ ստացան այդ այցից: Մինչ այժմ ռեժիմի վերացումը երկիրը կործանումից փրկելու միակ միջոց համարողներն ինչի՞ դիմաց գիտակցաբար գնացին սպանությունների, բռնությունների, հալածանքների ու կեղծիքների միջոցով իշխանությունը զավթած մեկի հետ սահմանադրական բարեփոխումների հայեցակարգ քննարկելու: Չէ՞ որ գիտեին, որ ռեժիմից զզված եւ բռնապետին ատող ժողովրդի ճնշող մեծամասնության արհամարհանքին էին արժանանալու: Մինչ այդ բացատրություններն ստանալը, ես կսահմանափակվեմ միայն հայտարարությունով, որ կոպիտ սխալ եմ համարում այդ այցը եւ չեմ կիսում պատասխանատվությունը դրա համար: Չեմ ուզում, հեռու գտնվելով, հապշտապ որոշում կայացնել:

– Կարծիքներ կան, որ սահմանադրական փոփոխություններն արվում են Սերժ Սարգսյանի վերարտադրման նպատակով, այսինքն՝ ստացվում է, որ ընդդիմադիր կուսակցությունները լծվել են Սերժ Սարգսյանի վերարտադրմա՞նը:

– Այդպես չէ: Պարզապես Ծառուկյանին իր մարզիչներով եւ մասաժիստներով հանդերձ գետնելուց հետո նոր մթնոլորտ է ձեւավորվել: Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի հայտարարած բուրժուադեմոկրատական հեղափոխության լիակատար ֆիասկոյի ֆոնին եւ հետեւանքով որոշ ընդդիմադիր ուժերի մոտ տեղի ունեցավ առաջնահերթությունների կտրուկ փոփոխություն: Ըստ էության, դա հրաժարում է ռեժիմի դեմ հետագա պայքարից եւ փորձ, սահմանադրական բարեփոխումների սելին լծվելով, իրենց համար տեղ ապահովելու հաջորդ գումարման Ազգային ժողովում: Այս շրջադարձը կարելի է գուցե բնական եւ իրատեսական համարել, բայց, չնայած բռնաճնշումներին, այս կամ այն ձեւով ռեժիմի դեմ պայքարը շարունակելու ձգտող ուժերի, քաղբանտարկյալների ու ռեժիմի մեղքով սովի եզրին կանգնածների համար հարմարվողականության այս ցինիկ դրսեւորումը պարզապես դաշույնով հարված է մեջքին:

– Սերժ Սարգսյանի հետ քաղաքական ուժերի հանդիպումը նաեւ ուրվագծեց ընդդիմադիր դաշտի պատկերը, ստացվեց այնպես, որ ով ստացել էր իրենց կողմից ոչ լեգիտիմ համարվող նախագահի հրավերը, ընդունեց, մերժող չեղավ, իսկ ՀԱԿ-ին չէր էլ ուղարկվել հրավեր: Հիմա, ըստ Ձեզ, ի՞նչ իրավիճակ է ստեղծվել ներքաղաքական դաշտում, եւ ո՞վ է ստեղծված իրավիճակի մեղավորը:

– Կարելի է միայն ենթադրություններ անել, թե ինչու չեն հրավիրել ՀԱԿ-ին: Չէ՞ որ ՀԱԿ-ը ռեժիմի հետ երկխոսելու ամենամեծ փորձն ունի, բացի այդ, իրենց առաջնորդն ինքն էր պատրաստակամություն հայտնել հանդիպելու Սարգսյանի հետ, ճիշտ է՝ այլ պատրվակով: Իսկ ստեղծված իրավիճակը կարելի է բնութագրել որպես համատարած հիասթափություն ընդդիմության նկատմամբ ու անվստահություն եւ իշխանության, եւ ընդդիմության նկատմամբ: Այժմ իրական պայքարին լծված կամ լծվելիք ուժերին որոշակի ժամանակ կպահանջվի այդ հիասթափությունը հաղթահարելու եւ իրենց շուրջ քաղաքականապես ակտիվ զանգվածներին համախմբելու համար: Իսկ մեղավորներ երկու ճամբարներում էլ կան, բայց, ինչ խոսք, առաջին մեղավորն ու պատասխանատուն ռեժիմն է:

– Այնուամենայնիվ, Ձեզ համար կա՞ն սկզբունքային հարցեր, որոնք սահմանադրական փոփոխությունների հայեցակարգում ընդգրկելու դեպքում ընդունելի կլինեին, որոնք նաեւ ինչ-որ չափով խոչընդոտ կլինեին վերարտադրման ծրագրի համար, օրինակ՝ 100 տոկոսանոց համամասնական ընտրակարգը…

– Իհարկե կան, բայց դրանք բարձրաձայնելու, դիրքորոշում հայտնելու համար հազար ու մի այլ հրապարակային ձեւ կա: Ռեժիմին այլ բան էր պետք, եւ ստացավ: Հանդիպման հատուկ պահերին արված լուսանկարների հրապարակումը, իր շուրջ ձեւավորվող լայն հասարակական համաձայնության մասին իշխանական լրատվության ոգեւորված ճամարտակությունները պարզ վկայությունն են այն բանի, թե ինչ էր ռեժիմի ուզածը եւ ստացածը: Նյութի աղբյուրը ` hraparak.am

Անելիք չեմ ունենա ՀՀՇ-ում, եթե հարմարվողական այդ կուրսը շարունակվի

Այս կամ այն ձեւով ռեժիմի դեմ պայքարը շարունակելու ձգտող ուժերի, քաղբանտարկյալների ու ռեժիմի մեղքով սովի եզրին կանգնածների համար, հարմարվողականության այս ցինիկ դրսեւորումը պարզապես դաշույնով հարված էր մեջքին: Այս մասին NEWS.am-ի թղթակցի հետ զրույցում ասաց ՀՀՇ վարչության անդամ, ԱԺ նախկին փոխխոսնակ Կարապետ Ռուբինյանը՝ անդրադառնալով մի շարք քաղաքական ուժերի Սահմանադրական բարեփոխումների վերաբերյալ նախագահ Սերժ Սարգսյանի հետ հանդիպման գնալուն:

Ինչպե՞ս եք վերաբերում, որ մի շարք քաղաքական ուժերի ներկայացուցիչներ, այդ թվում՝ Ձեր ՀՀՇական գործընկերներ Արարատ Զուրաբյանը եւ Ալեքսանդր Արզումանյանը, գնացել են Սերժ Սարգսյանի հետ հանդիպման:

Վատ եմ վերաբերվում: Հանդիպման հատուկ պահերին արված լուսանկարների հրապարակումը, ձեւավորվող լայն հասարակական համաձայնության մասին իշխանական լրատվության ոգեւորված ճամարտակությունները, պարզ վկայությունն են այն բանի թե ինչ էր ռեժիմի ուզածը եւ ստացածը: Իսկ ի՞նչ ստացան Բաղրամյան 26 աճապարած, մինչ այժմ ռեժիմի վերացումը երկիրը կործանումից փրկելու միակ միջոց համարող ուժերը: Ինչի՞ դիմաց գիտակցաբար գնացին սպանությունների, բռնությունների, հալածանքների ու կեղծիքների միջոցով իշխանությունը զավթած մեկի հետ սահմանադրական բարեփոխումների հայեցակարգ քննարկելու: Չէ՞ որ գիտեին, որ ռեժիմից զզված եւ բռնապետին ատող ժողովրդի ճնշող մեծամասնության արհամարանքին էին արժանանալու:
Կարող են իհարկե փորձել արդարանալ, ասելով, որ զոհողությունների են գնում պետական կարեւորության խնդիր լուծելու համար, ինչպես օրեր առաջ մեկ այլ ընդդիմադիր առաջնորդ փորձեց ներկայացնել իր հրապարակային նամակագրությունն ու հանդիպման պատրաստակամությունը նույն սուբյեկտի հետ: Իրականում, ըստ իս, Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի հայտարարված բուրժուա-դեմոկրատական հեղափոխության լիակատար ֆիասկոյի ֆոնին եւ հետեւանքով այդ ուժերի մոտ տեղի ունեցավ առաջնահերթությունների կտրուկ փոփոխություն: Ըստ էության դա հրաժարում է ռեժիմի դեմ հետագա պայքարից եւ փորձ սահմանադրական բարեփոխումների սելին լծվելով իրենց համար տեղ ապահովելու հաջորդ գումարման Ազգային ժողովում: Այս շրջադարձը կարելի է գուցե բնական եւ իրատեսական համարել, բայց, չնայած բռնաճնշումներին, այս կամ այն ձեւով ռեժիմի դեմ պայքարը շարունակելու ձգտող ուժերի, քաղբանտարկյալների ու ռեժիմի մեղքով սովի եզրին կանգնածների համար, հարմարվողականության այս ցինիկ դրսեւորումը պարզապես դաշույնով հարված էր մեջքին:

Դուք տեղյա՞կ եք եղել, որ գնալու են: Հնարավո՞ր է ՀՀՇից դուրս գաք:

Ցավալի է, որ ՀՀՇ ղեկավարները նման կարեւոր եւ ակնհայտորեն վիճահարույց որոշում կայացնելիս հարկ չեն համարել խորհրդակցել կամ գոնե տեղյակ պահել վարչության բոլոր անդամներին:  Իմ դեպքում, կապի միջոցների բազմազանության եւ մատչելիության ներկա պայմաններում, ժամանակավորապես արտերկրում գտնվելուս հանգամանքն արդարացում չէ: Ըստ էության խախտվել է կարեւոր որոշումներ ընդունելու կոլեգիալության սկզբունքը, ու ինձ կատարված փաստի առաջեւ են կանգնեցրել: Հիմա ես կբավարարվեմ հայտարարելով, որ կոպիտ սխալ եմ համարում այդ հանդիպումը եւ ոչ մի պատասխանատվություն չեմ կրում դրա համար, իսկ եթե հարմարվողական այդ կուրսը շարունակվի, բնականաբար այլեւս անելիք չեմ ունենա ՀՀՇ-ում:

Այսօր քաղաքական օրակարգում են սահմանադրական բարեփոխումների թեման: Ինչպիսի՞ն է ձեր կարծիքը խորհրդարանական կառավարման անցնելու վերաբերյալ, եւ կոնկրետ Սերժ Սարգսյանի կողմից նախաձեռնած գործընթացին:

Թե՛ ես, թե՛ ՀՀՇ-ն բազմիցս հայտարարել ենք, որ կողմնակից ենք անցմանը խորհրդարանական կառավարման ձեւին: Բայց դա ի՞նչ կապ ունի ծավալվող իրադարձությունների հետ: Եթե ռեժիմը պատրաստ է ցանկացած պահի, սեփական շահից դրդված  ոտնահարել սահմանադրությունը եւ յուրացնել իշխանությունը, ապա ի՞նչ տարբերություն խորհրդարանական կառավարման համակարգ է այնտեղ նկարագրված, թե նախագահական: Հարց տվե՞լ եք ձեզ, այդ ինչո՞ւ միայն իր լիազորությունների ավարտի նախաշեմին որոշեց մեջտեղ բերել սահմանադրական բարեփոխումների մի ծրագիր, որի մասին ակնարկ անգամ չկար իր նախորդ երկու ընտրարշավների ժամանակ եւ անցած կառավարման անփառունակ տարիների ընթացքում: Ավելին, նաեւ այդ ընթացքում կտրուկ դեմ է արտահայտվել այլ ուժերի արած նմանատիպ առաջարկներին:
Ակնհայտ է, որ «բարեփոխման» այս պրոցեսը նախաձեռնելը պայմանավորված էր միմիայն Սերժ Սարգսյանի լիազորությունների մոտալուտ ավարտով եւ բռնազավթված իշխանությունը ոչ մի դեպքում ռեժիմի ձեռքից բաց չթողնելու մոլուցքով: Հիմա ռեժիմի՝ ձմեռային դադարից հետո վերսկսված  «ժառանգորդ» օպերացիան շարունակվում է: Ծառուկյանին՝ իր մարզիչներով եւ մասաժիստներով հանդերձ գետնելուց հետո նոր մթնոլորտ է ձեւավորվել, որում արդեն Սարգսյանն իրեն ավելի ազատ է զգում եւ քանի որ ռեժիմին սպառնացող իրական վտանգ չի երեւում, նորից, հրաժարվելով իր համար անհասկանալի, ուստի վտանգավոր խորհրդարանական կառավարման համակարգից սկսում է թեքվել դեպի  առկա կիսանախագահականը: Ամենայն հավանականությամբ, ի վերջո, հենց դրան՝ գործող սահմանադրության մեջ կոսմետիկ փոփոխություններ անելուն էլ կհանգեն՝ անհարմար վիճակում թողնելով իբր խարհրդարանական համակարգին անցման համար խաղի մեջ մտածներին:

Կա կարծիք, որ ընդդիմադիր դաշտը դատարկ է մնացել եւ որոշակի մրցակցություն է սկսվել այդ տեղի համար: Կիսո՞ւմ եք այդ տեսակետը, հատկապես հաշվի առնելով, որ Հայաստանի քաղաքական դաշտում արեւմտամետ ուժերը փորձում են համախմբվել:

2008-ի համաժողովրդական պոռթկումից առաջացած, ահռելի պոզիտիվ էներգիա կրող ռեսուրսի հետեւողական մսխումը՝ իրական պայքարը դրա նմանակմամբ փոխարինելու եւ քաղաքագիտական էքսպերիմենտներով մոլորեցնելու միջոցով, ի վերջո բերեց ընդդիմադիր գործիչների եւ կուսակցությունների նկատմամբ խորը հիասթափության: Այժմ իրական պայքարին լծված կամ լծվելիք ուժերին որոշակի ժամանակ կպահանջվի այդ հիասթափությունը հաղթահարելու եւ իրենց շուրջ քաղաքականապես ակտիվ զանգվածներին համախմբելու համար: Մրցակցությունն այդ ուժերի միջեւ այս ժամանակահատվածում օգտակար կլինի, ինչպես եւ օգտակար կլինի համախմբումը հետագայում՝ պայքարի վճռական փուլ մտնելիս:

Չգիտեմ, որ ուժերին եք համարում արեւմտամետ: Ինձ համար համամարդկային են այն արժեքները որոնք, այո՛ ձեւավորվել են Եվրոպայում ու հիմա տարածվել են «արեւմուտքում», որն, ի դեպ, ընդգրկում է օրինակ մեզնից շատ հեռու արեւելքում գտնվող Ճապոնիան, Հնդկաստանն ու Ավստրալիան: Ուստի, մեր երկրի ներկա վիճակում, ես հակված եմ ուժերը խմբավորել ավելի ընդհանրական անունների ներքո՝ առաջադեմ-հետադիմական կամ անկախական-ստորաքարշ: Իսկ համամարդկային արժեքների շուրջ համախմբումները, անշուշտ ողջունելի են: Նման արժեքներ դավանողները չեն կարող համակերպվել ներկա հետադիմական ռեժիմի գոյության հետ:

Հավատո՞ւմ եք, որ Ժիրայր Սեֆիլյանին եւ նրա կողմնակիցներին կհաջողվի գլուխ բերել «100 ամյակն առանց ռեժիմի» շարժումը՝ հաշվի առնելով, որ դրա շրջանակներում կազմակերպված ավտոերթերը նույնիսկ մեծ խոչընդոտների են հանդիպում:

Հավատում եմ Ժիրայր Սեֆիլյանի ազնվությանը եւ անվերապահ նվիրվածությանը մեր հայրենիքին: Մեծ հարագանք եմ տածում նաեւ իր շուրջ համախմբված, ռեժիմի դեմ պայքարող իմ ճանաչած ու չճանաչած մյուսների նկատմամբ:  Իհարկե կուզենայի որ հաջողեին եւ հնարավորության դեպքում ամեն ինչով կօժանդակեի: Պարզապես պետք է հաշվի առնենք, այդ մասին վերեւում էլ խոսեցինք, որ իրավիճակը փոխվել է եւ իրենց ստանձնած առանց այդ էլ շատ ծանր առաքելությունը էլ ավելի է ծանրացել: Ուժ, կորով  ու հաղթանակ մաղթելով իրենց ուզում եմ նաեւ ցանկանալ, որ իրենց արդար պայքարը ամենեւին չսահմանափակեն ժամկետներով ու տարեթվերով:

Նիկոլ Փաշինյանի նախաձեռնած «Քաղաքացիական պայմանագրի» մասին ի՞նչ կարծիքի եք, գուցե նրանց հաջողվի՞ ինչոր բան փոխել երկրում:

Դրական եմ վերաբերվում, երբ մեկնարկեցին, հաջողություն եմ մաղթել:  Իրենց դեպքում նպատակներն ավելի հեռահար են ու, տպավորություն ունեմ, որ լրջորեն են նախապատրաստվում: Ուրախ եմ եւ հուսադրող եմ համարում, որ այնտեղ համախմբվում են հիմնականում երիտասարդ, լայնախոհ ու առաջադեմ մարդիկ, որոնց հետ պետք է կապենք մեր երկրի ապագան:

Ներկայումս Հայաստանը ԵՄի հետ քննարկում է ավելի թեթեւ համաձայնագիր կնքելու հարցը: Կարծում եք ինչ որ փաստաթուղթ կստորագրվի՞, թե Մոսկվան կրկին կարող է խանդով վերաբերվել եւ արգելել Հայաստանին նման համաձայնագիր կնքել, ինչպես դա եղավ Ասոցացման համաձայնագրի դեպքում:

Չեմ կարծում, որ Կրեմլին առանձնապես կանհանգստացնի  այդ նոր գործընթացը եւ քաղաքական՝ զուտ հռչակագրային բնույթի փաստաթղթի ստորագրումը: Կրեմլը եվրաասոցացման գործընթացը խափանելու նպատակով օգտագործեց Սերժ Սարգսյանին իր ուզածի պես, այլ հարց է, որ ոչ Ուկրաինայի, ոչ էլ գործընթացի այլ մասնակիցների համար Հայաստանի կտրուկ շրջադարձը օրինակելի վարքագիծ չդարձավ: Եվրասիականացման մեր հետագա կամազուրկ դրեյֆն էլ եկավ ապացուցելու, որ թե տնտեսական, թե քաղաքական առումով անմիտ քայլի դիմեց պարոն Սարգսյանը: Իմաստուն ղեկավարը, եթե նույնիսկ վերահաս վտանգի պատճառով չկարողանար մերժել, պետք է ամեն ինչ աներ վնասաբեր որոշումը ձգձգելու, ժամանակ շահելու համար: Իսկ նա, ինչպես տեսանք, հազիվ մինչեւ մոսկովյան լուսաբացը դիմացավ:

Պատրաստեց՝ Ինգա  Մարտինյանը

http://news.am/arm/news/257219.html

«Ինստիտուցիոնալ ընդդիմություն»-ն իշխանությանն ավելի անվտանգ է թվում

«Բազմակուսակցական համակարգը ժողովրդավարական երկրի համար կենսական անհրաժեշտություն է»,- Newsline-ի հետ զրույցում ասաց Կարապետ Ռուբինյանն՝ անդրադառնալով «ինստիտուցիոնալ ընդդիմության» ստեղծման գաղափարին:

Ի պատասխան մեր այն հարցի, թե արդյոք հայաստանյան քաղաքական դաշտին պե՞տք է նման ընդդիմություն և, առհասարակ, ինչ ասել է «ինստիտուցիոնալ ընդդիմություն», Կարապետ Ռուբինյանը պատասխանեց.

«Բազմակուսակցական համակարգը տարբեր գաղափարախոսություններ դավանող և տարբեր ծրագրեր որդեգրած կուսակցությունների՝ ազատ ու արդար ընտրությունների միջոցով մրցակցությունը ու դրա արդունքում պարբերաբար իշխանության ղեկին կանգնելը կամ ընդդիմադիր դաշտում գործելը ժողովրդավարական երկրի համար կենսական անհրաժեշտություններ են: Այս տեսանկյունից կուսակցությունն իսկապես պետք է լինի լուրջ հաստատություն, ուր պետք է գործեն նույն ժողովրդավարական մեխանիզմները՝ հրապարակային գործունեություն, ներքին մրցակցություն և արդար ընտրությունների միջոցով ձևավորվող ղեկավար մարմիններ, թափանցիկ և օրինական ֆինանսավորման աղբյուրներ և այլն: Մեզ մոտ այս բոլորը բացակայում են, և արդյունքում ունենք ոչ թե ժողովրդավարություն, այլ դրա գռեհիկ նմանակում:

Ծիծաղելի է, երբ իշխանության ղեկին գտնվող, ստալինյան մեթոդներով կառավարվող, պետական նոմենկլատուրայից, թալանչիներից ու հացկատակներից կազմված կուսակցությունը ճամարտակում է ժողովրդավարությունից ու բարեփոխումներից: Նույնչափ ծիծաղելի է, երբ ներքին արդար ընտրություններ կազմակերպել չկարողացող, առաջնորդի պաշտամունքով տառապող կուսակցությունը խոստանում է իշխանության գալով՝ ժողովրդավարություն հաստատել երկրում»:

Որպես այս ամենի հետևանք, Ռուբինյանի խոսքով, հասարակությունում տիրում է խորը հիասթափություն և՛ իշխանության, և՛ ընդդիմության հանդեպ:

«Այս իրավիճակում նոր, դասական տիպի՝ ներքին ժողովրդավարության, մրցակցության ու կոլեգիալ կառավարման պայմաններում բաց ու թափանցիկ գործող կուսակցություն ստեղծելու ծրագիրը գայթակղիչ է թվում: Միայն թե խնդիրը հետևյալն է. ո՞նց կարող է լինել ինստիտուցիոնալ ընդդիմություն, կուսակցություն, եթե իշխանությունն ինստիտուցիոնալ չէ՝ ապօրինի է ու հանցավոր, եթե երկրում ազատ ընտրություններ ու արդար մրցակցության դաշտ չկա: Չգիտեմ, հիմա ավելի հակված եմ կարծելու, որ պետական մարմինների, այդ թվում՝ ընդդիմության ինստիտուցիոնալ կայացման համար նախ հեղափոխություն է պետք անել»,- նշեց նա:

«Ինստիտուցիոնալ ընդդիմության» կարևորության մասին խոսում են ոչ միայն որոշ ընդդիմադիրներ, այլև հենց իշխող ուժի ներկայացուցիչները, ուստի հետաքրքրվեցինք՝ ինչու է իշխանությունը շահագրգռված «ինստիտուցիոնալ ընդդիմության» ստեղծմամբ:

«Այս իշխանություններն իրական շահագրգռվածություն չեն կարող ունենալ: Երևի ինստիտուցիոնալն իրենց ավելի անվտանգ է թվում: Նրանք անվերջ կարող են խոսել ընդդիմության անհրաժեշտության մասին, բայց ոչ մի քայլ չանել ընդդիմության դերի բարձրացման, կայացման ուղղությամբ: Ինստիտուցիոնալ-ոչ ինստիտուցիոնալը եկեք մի կողմ թողնենք: Հայկական ժողովրդավարության կայացման համար անհրաժեշտ են նորմալ կուսակցություններ, իսկ դրանք չեն կարող կայանալ, եթե երկրում չկան ազատ ընտրություններ ու չկա արդար մրցակցություն ընտրողների ձայների համար»,- պատասխանեց Կարապետ Ռուբինյանը:

Ինչ վերաբերում է քաղաքական դաշտում թիվ մեկ հարց դարձած՝ Սերժ Սարգսյանի կողմից անցկացվելիք Սահմանադրական բարեփոխումների փաթեթին, ապա Ռուբինյանը նշեց, թե չի պատկերացնում՝ ինչպես կարող է որևէ առաջադեմ քաղաքական ուժ դեմ լինել իրական բարեփոխումներին: Միաժամանակ Ռուբինյանն ասաց, թե սահմանադրական փոփոխությունների անցկացման խնդիրն այլ տեղ է:

«Շատ դժվար է հավատալ, որ կոռուպցիայի ու ապօրինության մեջ թաղված Սարգսյանի ռեժիմը, որը տապալվել է հանրօգուտ գործունեության բոլոր ոլորտներում, որը բռնելով կայուն հետընթացի ուղին՝ բերել-կապել է մեր երկիրն աշխարհի քաղաքակրթական հետնաբեմում խարխափող Եվրասիական ակումբի դռանը, հանկարծ, անշահախնդրորեն պիտի սկսի բարեփոխել Սահմանադրությունը: Բնականաբար, սկսում ես փնտրել այլ մոտիվացիա: Ես, օրինակ, երկու դրդապատճառ եմ տեսնում: Առաջինը հանրահայտն է՝ առանց ավելորդ գլխացավանքի սեփական ապօրինի իշխանությունը երկարաձգելու ձգտումն է: Իսկ երկրորդն, ըստ իս, սեփական խայտառակ ձախողումները ներկա Սահմանադրության անկատարությամբ արդարացնելու միտումը: Վերադառնալով ձեր հարցին՝ ասեմ անձնական տեսակետս՝ բարեփոխումներին կողմ ենք, բարեփոխիչներին չենք վստահում: Թող Սերժ Սարգսյանը ցույց տա մի փոքր ոլորտ, որն իր ապօրինի իշխանության տարիներին բարեփոխել է, հետո նոր անցնի Սահմանադրությունը բարեփոխելուն»,- եզրափակեց նա:

Տիգրանուհի Մարտիրոսյան

http://newsline.am/am/news/view/5720.html

Տեր-Պետրոսյանը փորձեց շղարշել կամ մեղմել իր՝ ժամանակին արած քաղաքագիտական վերլուծության իմպլեմենտացիայի լիակատար ֆիասկոն

168.am-ի զրուցակիցն է ՀՀ ԱԺ նախկին փոխխոսնակ, նախկին քաղբանտարկյալ, ՀՀՇ կուսակցության վարչության անդամ Կարապետ Ռուբինյանը:
– Պարոն Ռուբինյան, վստահ եմ` հետևում եք հայաստանյան ներքաղաքական զարգացումներին, որոնք հաջորդեցին ՀՀԿ խորհրդի նիստում Սերժ Սարգսյանի ելույթին: Հռետորաբանական «փոխհրաձգություն» սկսվեց ՀՀԿ-ի և ԲՀԿ-ի միջև, երկու օրում այն հարթվեց, Գագիկ Ծառուկյանը հայտարարություն տարածեց` տեղեկացնելով, որ չի ցանկանում լարել ներքաղաքական կյանքը, չեղարկվեց փետրվարի 20-ի հանրահավաքը: Ըստ Ձեզ` ի՞նչ փորձեց անել Սերժ Սարգսյանը, և ի՞նչն էր նրա բարկության պատճառը:
– Իր շուրջը պար բռնած հացկատակների քծնանքից արբեցած, Ռոբերտ Քոչարյանի և Լևոն Տեր-Պետրոսյանի կողմից պարբերաբար քաջալերվող և սեփական անիրատեսական հավակնությունների ձեռքը կրակն ընկած Գագիկ Ծառուկյանն արդեն իրական խոչընդոտ էր դարձել Սերժ Սարգսյանի՝ Սահմանադրությունը փոխելու ծրագրերի համար: Իր գործունեության բոլոր ոլորտներում տապալված Սերժ Սարգսյանն արդեն մեկ անգամ հետաձգել էր իր հռչակած բարեփոխումների մեկնարկը և սահմանել էր նոր ժամկետ, որը նորից երկարաձգելը կդիտվեր՝ որպես նոր նահանջ ու հերթական տապալում: Ակնհայտ է, որ իշխող հանցախումբն առաջին հերթին՝ իր և ոչ հասարակության շահերն է հետապնդում նախատեսվող «բարեփոխումներում»: Բայց այդ փոփոխությունների գործընթացը նաև թույլ կտա Սերժ Սարգսյանին ինչ-որ կառուցողական գործ անելու պատրանք ստեղծելու ու անհերքելի ձախողումների մի մասի մեղքն էլ ներկա «անկատար» սահմանադրության վրա բարդելու: Սա է, ըստ իս, այն խորապատկերը, որի ֆոնին ծավալվեցին իրադարձությունները: Այն, ինչն ի ցույց դրվեց հասարակությանը, Հանրապետական ոհմակի նիստի տեսքով զարհուրելի ու զզվելի էր, իսկ դրան հաջորդած կտրուկ ու նպատակասլաց պատժամիջոցները պետական ահաբեկչություն էին և ուրիշ ոչինչ: Արդյունքը կանխատեսելի էր: Վաղուց և բոլորի համար պարզ էր, որ Ծառուկյանն իր անցյալով ու ներկայով շատ հեշտ բամփվող ֆիգուր է, բայց կապիտուլյացիայի կայծակնային արագությունը զարմացրեց բոլորին:
– Չհաստատված տեղեկություններ են տարածվում ԶԼՄ-ներով այն մասին, որ Ծառուկյանը դուրս կգա ակտիվ քաղաքականությունից, և ԲՀԿ ղեկավարի գործը կստանձնի քաղաքական դեմք: Ինչպիսի՞ ճակատագիր եք տեսնում «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության համար այսուհետ, եթե Գագիկ Ծառուկյանը լքի կուսակցությունը կամ դուրս գա ակտիվ գործունեության դաշտից:
– Ծառուկյանն անձնատուր է եղել և կանի այն, ինչն իրենից պահանջել է կամ կպահանջի Սերժ Սարգսյանը: ԲՀԿ-ի ճակատագիրն ինձ չի հուզում: Պարկեշտ մարդը, ազնիվ քաղաքական գործիչը երբեք չի համաձայնի այնտեղ հավաքված կոնտինգենտի հետ գործ ունենալ, իսկ կոնտինգենտն էլ, իր հերթին, նշված որակի գործչի կարիք չունի, նրանց մի նոր փողի քսակ է պետք՝ շուրջը նոր շուրջպար բռնելու համար:
– Պարոն Ռուբինյան, ՀՀ առաջին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը, ով բուրժուադեմոկրատական հեղափոխության գաղափարը Հայաստանում բարձրացնողն էր, օրերս հոդված հրապարակեց «Սրտիս պարտք»-ը վերնագրով, որում նա փորձեց արդարացնել, իսկ որոշ փորձագետների որակմամբ՝ «պաշտպանել» Ծառուկյանի գործողությունները: Ինչո՞վ եք բացատրում Ծառուկյանին ամեն կերպ արդարացնելու՝ Տեր-Պետրոսյանի մղումը, թեև հոդվածում առաջին նախագահը մատնանշել էր նաև Ծառուկյանի սխալները` մեղքը բարդելով նրա խառնակիչ կուսակցականների վրա:
– Անշուշտ, լսած կլինեք Կիպրոսի առասպելական թագավոր Պիգմալիոնի պատմությունը, ով սիրահարվեց իր իսկ կերտած փղոսկրյա արձանին: Գագիկ Ծառուկյանի, որպես հայկական Իվանիշվիլու կամ հայոց բուրժուա-դեմոկրատիայի առաջնորդի առասպելական կերպարի ստեղծողն իր «սրտի պարտքն» է վերադարձրել: Գուցե իսկապես սերը կույր է, բայց ավելի շատ հակված եմ կարծելու, որ այդ հրապարակումով պարոն Տեր-Պետրոսյանը փորձում է շղարշել կամ մեղմել իր ժամանակին արված քաղաքագիտական վերլուծության իմպլեմենտացիայի լիակատար ֆիասկոն:
– Երեկ ԱԺ քառօրյան բոյկոտեց ԲՀԿ խմբակցությունը, ՀԱԿ պատգամավորները բարձրացնում են ԲՀԿ-ի նկատմամբ ճնշումները քննարկման առարկա դարձնելու հարցը, Նիկոլ Փաշինյանը` Սերժ Սարգսյանի պաշտոնանկության հարցը: Այս իրավիճակը կարելի՞ է որակել քաղաքական ճգնաժամ:
– Քաղաքական ճգնաժամ կա, այն նոր չի առաջացել, երկիրը նոր չի սկսել ամայանալ, իշխանության ղեկին նոր չի տիրացել ընչաքաղց տգետների ոհմակը: Վերջին սրընթաց իրադարձությունները որոշ չափով սրել են իրավիճակը, հերթական անգամ բացահայտվել է վարչախմբի հանցավոր էությունը: Բայց, ցավոք, նաև հերթական անգամ բացահայտվել է, որ ժողովրդի իրական շահերին տեր կանգնող, անձնուրաց, առաջադիմական, գործունակ ընդդիմություն դեռ չունենք: Սաղմերը կան, տեսանելի են, հուսանք, որ մանուկը կծնվի:
– ՀՀ երկրորդ նախագահը ևս անդրադարձավ զարգացումներին՝ ասելով, թե ռեպրեսիաները, ճնշումները ԲՀԿ-ի համար անընդունելի են, այնինչ մի շարք փորձագետներ կարծում էին` երկրորդ նախագահը խոսելու է քաղաքականություն վերադառնալու իր որոշման մասին: Ըստ Ձեզ` եթե երկրորդ նախագահը չի ցանկանում վերադառնալ քաղաքականություն, ինչո՞ւ է անընդհատ հիշեցնում իր մասին, և նրա վերադարձը որքանո՞վ է հնարավոր:
– 2-րդն, անշուշտ, հարմար պահ առաջանալու դեպքում ցանկանում է վերադառնալ, բայց ոչ թե քաղաքականություն, այլ իշխանության, թե չէ 2rd.am կայք չէր բացի, իր գովազդի համար կլորիկ գումարներ չէր ծախսի: Կա նաև այլ հանգամանք: Իշխանության վերադառնալու հույսերը չարդարանալու դեպքում էլ նա պետք է լուծի իր համար կենսական նշանակություն ունեցող խնդիր՝ չթողնի հանկարծ իշխանության գա մեկը, ով կարող է իր թալանածը հետ վերադարձնելու հարց արծարծել և կատարած հանցանքների համար պատասխանատվության կանչել:
– Մարտի 1-ին ՀԱԿ-ը կազմակերպելու է ամենամյա հանրահավաք-հանդիպումը՝ հարգելու Մարտի 1-ի զոհերի հիշատակը, սակայն այս տարի հանրահավաքն այլ նշանակություն կունենա, քանի որ սա, ըստ էության, փետրվարի 20-ի չկայացած հանրահավաքի փոխարեն է անցկացվելու, և ըստ ՀԱԿ-ի՝ ժողովուրդն արդեն համախմբված է և պատրաստ պայքարի: Ի՞նչ սպասել գալիք հանրահավաքից, երբ ակնհայտ է, որ մինչ այս ՀԱԿ-ն իր գործողությունները պայմանավորում էր ԲՀԿ-ով, իսկ ԲՀԿ-ն այդ հանրահավաքին, ամենայն հավանականությամբ, չի մասնակցի:
– Այն, որ կեղեքված ու ռեժիմից զզված ժողովուրդը միշտ պատրաստ է պայքարի, ապացուցվել է բազմիցս: Կարծում եմ, որ չնայած ներկայում տիրող հուսախաբությանը և հանրահավաք կազմակերպելու ծառուկյանական մեթոդների հավանական բացակայությանը, մարտի մեկի հանրահավաքը մարդաշատ կլինի: Անմեղ զոհերի հիշատակը հարգելու մոտիվացիան կա, երկարատև ընդմիջման հանգամանքը կա, ստեղծված իրավիճակի մասին տեղեկատվություն ստանալու պահանջը կա: Մնում է տեսնենք, թե կազմակերպիչներն ի՞նչ նոր խոսք ունեն ասելու ժողովրդին, արե՞լ են, արդյոք, անհրաժեշտ հետևություններ նախկին սխալներից: Այս առումով առայժմ հուսադրող փոփոխություններ չեմ տեսնում:

http://168.am/2015/02/24/460371.html

  • Այցելուների քարտեզ